Als kind voelde ik feilloos aan wat er in een ander speelde. Ik merkte spanning op voordat iemand iets zei. Ik wist wanneer iets niet klopte en voelde dat iemand verdrietig was, ook al zei diegene dat het goed ging.
Toch ging ik twijfelen. Als ik mijn waarnemingen uitte, kreeg ik vaak te horen dat ik het verkeerd zag, te gevoelig was of me dingen verbeeldde.
Onbetrouwbaar kompas
Door deze ervaringen, voelde het onveilig om af te gaan op mijn interne kompas en veranderde ik het onbewust van richting: van mijzelf naar mijn omgeving.
- Wat wil de ander?
- Wat wordt er van mij verwacht?
- Wat is veilig om te zeggen?
- Hoe kan ik ervoor zorgen dat iedereen tevreden is?
Mijn gevoeligheid werd een talent om anderen aan te voelen. Iets waar ik voor werd beloond en geprezen. Maar zonder dat ik het besefte, raakte ik steeds verder verwijderd van mijzelf. Voor de één was ik stil en verlegen, voor de ander juist uitgesproken. Ik kon precies dat stukje van mezelf laten zien waarvan ik dacht dat het gewenst was. Maar wie was ik eigenlijk?
Mijn gevoeligheid uitte zich niet alleen in hoe ik me gedroeg. Ook mijn lichaam deed mee. Ik had darmklachten en eczeem. Zat letterlijk niet lekker in mijn vel. Achteraf zie ik hoe mijn lichaam en mijn gevoeligheid mij al die tijd iets probeerden te vertellen. Alleen verstond ik de taal nog niet.
Kinderen als spiegel
Toen kreeg ik kinderen. Hun onbevangen vragen en scherpe waarnemingen herinnerden mij aan mezelf als kind. En ik besefte ook: ik wil ze serieus nemen in alles wat ze waarnemen, zowel het mooie als het ongemakkelijke en onverklaarbare.
Om hen zo goed mogelijk te kunnen begeleiden, ging ik me verdiepen in spirituele pedagogiek, reïncarnatie, energiewerk en bewustzijn. Er ging een wereld voor mij open. Ik maakte kennis met de kracht in mijn handen, ontdekte het onderscheid tussen lichaam, geest en ziel en ontmoette mensen bij wie ik me écht thuis voelde. Na de lessen voelde ik me opgeladen en geïnspireerd. En ook al probeerde mijn hoofd alles te rationaliseren, zeiden mijn lijf en hart iets anders: dit helpt en klopt.
Toch duurde het nog even voordat er een echte verschuiving plaatsvond. Die ontstond toen mijn vader ongeneeslijk ziek bleek én mijn man voor drie maanden naar het buitenland was voor werk. Ik voelde paniek opkomen. Hoe blijf ik staan in deze situatie? Ik had namelijk ook nog een fulltime baan en drie kleine kinderen.
Lichter en helderder
Die avond zat ik op de bank en pakte het visitekaartje van Ariane uit mijn portemonnee, een energetische coach waar een vriendin enthousiast over had verteld. Ik voelde dat het tijd was om haar te benaderen. Ook al vond ik dat doodeng omdat ze helder voelend was. Wat zou ze waarnemen?
Het bleek een schot in de roos. Geen lange gesprekken of analyses maar terug naar het lichaam. Wat is daar het verhaal? Ze was glashelder: een volledig overprikkeld zenuwstelsel.
Gek genoeg was ik opgelucht. Eindelijk hoefde ik me niet meer groot te houden en ik kreeg handelingsperspectief. Ik ging toegewijd aan de slag met voeding, supplementen, zelfzorg en energiewerk. Het was alsof er steeds een beschermlaagje afging en ik langzaam weer lichter en helderder werd.
Gevoeligheid als kracht
In de tussentijd vorderde de ziekte van mijn vader snel. Op een gegeven moment kon hij nauwelijks meer praten. En daar ontdekte ik wat ik diep van binnen al wist: dat ik ook kon communiceren zonder woorden. Ik maakte contact op afstand, via stilte, handoplegging en met mijn aanwezigheid. Alsof we samen aanwezig waren in een veld van Liefde.
Ik merkte dat mijn afstemming en aanraking verlichting brachten. Bij mijzelf en mijn vader. En het voelde alsof zijn ziekteproces een kwaliteit oppoetste die lange tijd onder de roest had gezeten: de kracht van mijn gevoeligheid.
Na zijn overlijden bleef ik in verbinding met hem. Hij liet zich zien in dromen en op momenten waarop ik bevestiging of richting nodig had. Dan verschenen op de meest bijzondere plekken rozen.
Het voelde alsof hij me eraan herinnerde: volg je hart en maak van elke dag een mooie dag. Zijn levensmotto.
Het echte keerpunt
Toen kwam de coronatijd. Mijn communicatiewerk viel grotendeels stil. Projecten werden uitgesteld en ineens ontstond er ruimte. Voor mijzelf.
Ik stond op met yoga, ademwerk en meditatie. Ik ging de natuur in, las boeken over persoonlijke ontwikkeling, luisterde podcasts en schreef me in voor opleidingen en trainingen waar mijn lichaam letterlijk van aan ging. Zonder plan. Gewoon vanuit de flow.
De toewijding aan mijn ochtendritueel zorgde ervoor dat de sneltrein in mijn hoofd een boemeltje werd en soms zelfs even stilstond.
In die stilte kreeg ik inzichten. Ook werden mijn dromen steeds helderder. Eén daarvan kwam heel concreet binnen. Ik werd wakker met de woorden “La Rose, lichaamsgerichte coaching en communicatie.”
Ik schreef het midden in de nacht op. Alsof ik wist dat die woorden belangrijk waren.
Van dromen naar doen
Om verder te verstillen, nam ik een sabbatical en toen kwam er helderheid en een plan. Ik voelde dat het tijd was om mijn praktijk te starten. Ik werd letterlijk warm bij die gedachte en koud als ik aan mijn kantoorbaan dacht.
Ik twijfelde niet langer en schreef Praktijk La Rose in bij de KVK. Er kwam een praktijkruimte. Er ontstonden samenwerkingen en cliënten wisten me te vinden.
Na mijn sabbatical keerde ik nog even terug. Om af te ronden en ontslag te nemen zodat ik me volledig kon richten op La Rose. “Moedig”, zeiden mijn collega’s. Voor mij was het een logische keuze. Ik had gevoeld wat werken met je hart doet en wist dat daarvoor gaan de enige kloppende keuze was.
Inmiddels begeleid ik met veel plezier mensen bij de interne communicatie met zichzelf. Via coaching en workshops. Mensen die succesvol zijn, maar ergens het contact met zichzelf zijn kwijtgeraakt. Net als ik destijds.
Ik ben dankbaar dat ik nu hun gids mag zijn. Samen onderzoeken we bewuste en onbewuste patronen en blokkades. Het lichaam is hierbij het kompas. Om thuis te komen. Bij jezelf.
