Laatste artikelen
Online Programma's
Sterven voor de liefde,
ik voel het al langer.
Het hoort bij deze tijd en ik ben niet de enige die het - nu sterker dan ooit - voelt.
Ik ben aan het sterven om opnieuw geboren te kunnen worden. En dat is soms best spannend. De angst die ik daarbij voel, de intensiteit en de diepte die ik niet altijd direct kan plaatsen...
Ik begin voorzichtig te snappen dat wat ik voel, komt omdat ik oude en vertrouwde structuren loslaat die een leven lang veilig voelden. Ik herbeleef oude overlevingsangsten zodat ik ze kan aankijken, doorvoelen en loslaten.
En die angst vliegt me soms gewoon aan. Schreeuwt me toe: "Wat als ik ze loslaat, deze oude patronen, dat oude gedrag en die oude overtuigingen, wat blijft er dan over?"
Onlangs kreeg ik het antwoord in een droom, waarin ik mezelf met een pasgeboren baby zag. Ik begreep direct dat met het sterven van mijn oude `ik`, mijn nieuwe `ik` wordt geboren. En dat stelde me ergens gerust.
Sindsdien beleef ik soms ook het tegenovergestelde van de angst om te sterven. Momenten waarop ik mezelf volledig uitgelijnd voel. Zo stil, zo krachtig. Mind, lijf, hart en ziel als één. Pure coherentie. Ik had dat nog nooit eerder zo bewust gevoeld.
In die momenten weet ik het gewoon.
Ik.
Ik blijf over.
Alleen niet in de vorm die ik gewend ben.
Liefs, Gordon
Aan de ene kant weet je wat er van je wordt gevraagd om je werkelijke zelf op aarde te belichamen.
Bijvoorbeeld bepaald gedrag loslaten.
Maar aan de andere kant willen delen in jou daar geen ruimte voor maken, uit angst dat je straks met lege handen staat.
Elke keer opnieuw ziet Danielle Hermeler het gebeuren.
Bij haarzelf, en bij de vele vrouwen en mannen die ze begeleidt.
In haar nieuwste artikel schrijft ze over innerlijke groei en het rouwproces dat daarbij hoort.
Laat GROEI achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
Krachtplekken en natuur hebben al eeuwenlang
een bijzondere aantrekkingskracht op mensen.
Je begint op zulke plekken vanzelf te vertragen,
alsof de tijd even stilvalt.
Misschien herken je het wel, zonder duidelijke reden voel je rust, helderheid of nieuwe energie.
De natuur heeft jou iets te bieden
wat je in het dagelijks leven makkelijk uit het oog verliest.
In zijn eerste artikel voor Nieuwetijds schrijft Tjeerd Gorter hierover.
Voel je een klik met dit onderwerp, laat het woord krachtplek achter in de reacties en je ontvangt de link in je DM.
Veel van wat je voelt, is niet alleen van jou.
Toen haar vingers langzaam krom begonnen te staan, ging Rosien op zoek naar de oorzaak.
Die zoektocht bracht haar bij haar voorouderlijn.
Daar werd zichtbaar hoe ervaringen van eerdere generaties nog doorwerken in het leven van nu.
Typ ROSIEN en ontvang het artikel in je DM
Ik heb cliënten gehad die met veel dingen tegelijk bezig kunnen zijn in hun hoofd. Volledig gericht op denken. Ze verwerken complexe informatie razendsnel en verbinden die moeiteloos met elkaar, vaak op verrassend creatieve manieren. Geen detail van belang wordt overgeslagen totdat alles klopt.
Vaak zijn ze door dat krachtige hoofd niet altijd even goed verbonden met hun lichaam. Hun intelligentie is hoog, soms zeer hoog. Zich emotioneel verbinden met anderen ervaren ze daardoor niet altijd als vanzelfsprekend.
Veel van hen voelen zich aangetrokken tot techniek of wetenschap, maar dat hoeft niet per se. Wat hen kenmerkt is een diep verlangen om te leren en te ervaren. Die nieuwsgierigheid lijkt nooit te verdwijnen.
En bijna altijd is er ook de wens om anderen te helpen. De behoefte aan zingeving komt van binnenuit. Om iets waardevols bij te dragen aan de wereld.
Toch kan er ook een gevoel van eenzaamheid zijn. Omdat ze zichzelf maar zelden echt herkennen in anderen. Vaak al sinds hun kindertijd.
Het is een uitdagende reis.
Al zouden de meesten van hen zelf niet anders willen.
Er bestaat een interessant verschijnsel: als je iets niet herkent, zien je ogen het vaak niet eens.
Een baby kan bijvoorbeeld ook niet meteen televisie kijken. De hersenen moeten eerst leren wat ze eigenlijk zien.
Maar wat gebeurt er als je jezelf nauwelijks herkent in de mensen om je heen? Als je je vaak niet echt gezien voelt door anderen?
Hoe leer je dan jezelf zien?
Hoe ontdek je je grenzen?
Hoe leer je je verbinden met anderen?
Als je daar niet bewust bij stilstaat, kan dat best ingewikkeld worden.
En soms komen mensen dan bij mij.
Op zoek naar een antwoord.
Het bijzondere is dat de oplossing vaak verrassend eenvoudig is. Zo eenvoudig dat je er gemakkelijk overheen kijkt.
In essentie komt het hierop neer:
Alles is energie.
De oplossing bevindt zich op een ander niveau dan het probleem.
Dat wat misschien je grootste uitdaging lijkt te zijn – liefde, verbinding en eenheid – is precies wat je in essentie bent.
En wat je hier komt brengen.
Jij bent dus niet het probleem.
Jij bent de oplossing.
Begin maar eens met je daar weer mee te verbinden.
Liefs,
Gordon
Je kunt er bijna niet omheen:
op dit moment zitten we in een grote shift, een grote collectieve verandering van de 3e naar de 5e dimensie.
De dolfijnen leven al in de 5e dimensie. Het bewustzijn dat zij belichamen is daarom enorm belangrijk voor ons in dit proces.
Het is niet voor niets dat velen zich zo aangetrokken voelen tot deze prachtige dieren en graag met ze zwemmen.
Onze auteur Lot de Groot vertelt over de speciale rol van de dolfijnen in haar nieuwste artikel.
Laat DOLFIJNEN achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
Het trauma van een ouder kan grote effecten hebben op een kind.
Een kind zoekt ook bij een getroubleerde ouder naar liefde en contact. Wat neemt dat kind mee van dat contact in zijn latere leven? Wat van dat trauma is `opgeslagen` in het leven van dat kind?
In zijn nieuwste artikel schrijft Jan Galesloot over het trauma van zijn moeder en welke invloed dat op hem heeft gehad.
De healing van een vreemde gaf hem nieuw inzicht.
Comment MOEDER en we sturen je de link direct in je DM`s
2026 als kantelpunt..
Al jaren draag ik het besef met me mee dat onze economische, politieke en religieuze systemen niet gebouwd zijn op liefde en wijsheid maar op controle en corruptie. En dat die systemen met ons toenemend bewustzijn op Aarde mee zullen gaan veranderen.
In 2026 lijkt een fase aan te breken waarin deze systemen fundamenteel beginnen te verschuiven richting meer openheid, onder druk van een bevolking die nieuwe debatten over macht, ethiek, verantwoording en transparantie aanwakkert. Wat lang verborgen bleef komt nu naar voren omdat oude manieren van denken hun houvast verliezen. We kunnen simpelweg niet meer doen alsof alles bij het oude kan blijven. Oude paradigma`s versplinteren waar we bij staan.
Dat kan overweldigend zijn, merk ik bij mezelf, nu er op zoveel vlakken tegelijk beweging ontstaat en bestaande machtsstructuren tegelijkertijd grip proberen te houden via (des)informatie, conflict en verdeling. Soms gaat mijn hoofd op zoek naar overzicht en controle en vraag ik me af wat ons de komende jaren te wachten staat.
Tegelijk voel ik dat ik deze krachten kan gebruiken om mijn bewustzijn te verruimen, zolang ik besef dat ze ook mijn eigen dualiteit weerspiegelen. Hoe meer ik licht en donker in mezelf kan dragen zonder erin te verdwijnen of me maar met één kant te identificeren, hoe meer rust er in mij ontstaat.
Misschien gebeurt dat collectief ook. Het contrast zal de komende jaren steeds zichtbaarder maken waar we nog reageren vanuit angst en waar we beginnen te handelen vanuit liefde. Vanuit volwassenheid, verantwoordelijkheid en aanwezigheid. Zo kan een realiteit ontstaan waarin dualiteit niet verdwijnt, maar waarin we leren kiezen voor een hoger bewustzijn in plaats van voor strijd en angst.
Ik kijk er alvast naar uit!
Liefs,
Gordon
