Welke hechtingsstijl heb jij eigenlijk?

Ik kom het laatste tijd vaak tegen.Hoe mensen omgaan met veiligheid in relaties en welke strategieën ze daarvoor ontwikkelen. De één zoekt meer nabijheid wanneer er spanning ontstaat, de ander neemt juist afstand om weer rust te ervaren.

Achter die beweging zit zelden een gebrek aan liefde. Het is een manier waarop ons zenuwstelsel ooit heeft geleerd om veiligheid te vinden. En dat al in je jongste jaren.

Want als je als kind niet hebt kunnen leren hoe je met grote emoties om kon gaan, omdat die regulatie niet werd gespiegeld of voorgedaan, waar moeten die gevoelens dan naartoe? Als je steeds opnieuw de ervaring krijgt dat jouw grenzen of gevoelens weinig ruimte krijgen, wat leer je dan over jezelf?

Als kind kies je daar niet bewust voor. Je past je aan, omdat verbinding belangrijker is dan authenticiteit. En daarmee raak je een deel van jezelf kwijt.

Later in het leven kunnen juist die oude beschermingsmechanismen zichtbaar worden in relaties.

Rond mijn 30e had ik een relatie met een zielsverwant. Hoe gek ik ook op haar was, ik was, volledig in lijn met wat ik zelf had meegemaakt, emotioneel niet beschikbaar voor haar en haar gevoelens. Ik verlangde wel naar verbinding, maar wist niet goed hoe ik mezelf daarin werkelijk kon laten zien. Ik was ervan overtuigd dat als zij zou zien wat ik allemaal had meegemaakt, ze me zou verlaten. Want wie kan er nu houden van iemand die is gaan geloven dat hij geen liefde waard is?

Het is nu precies 20 jaar geleden dat die relatie voorbijging. Ze liet me zien dat, hoeveel pijn en verdriet ik ook had meegedragen, ik uiteindelijk zelf verantwoordelijk ben voor hoe ik met die pijn omga en voor het gedrag dat daaruit voortkomt.

Het was een lange weg om mijn hart weer te openen. Eerst voor mezelf. Pas daarna voor anderen.

Juist door steeds meer compassie voor mezelf toe te laten, groeide ook mijn vermogen tot zelfreflectie. Natuurlijk word ik nog geraakt. Oude pijn verdwijnt niet zomaar.

Soms reageer ik nog vanuit een oude wond. Maar steeds vind ik de weg terug naar mijn hart. Zo reageer ik niet meer vanuit wat ooit was, maar kan ik aanwezig blijven bij wat er nu is.

Eindelijk! ...

Er meer voor mezelf zijn. Beter naar mezelf luisteren. Meer ruimte maken voor wat ik wil. Nu is het mijn tijd.

Het is de wens die ik bij minstens de helft van de mensen hoor met wie ik de afgelopen maanden heb gewerkt. Voor mij staat dat niet los van deze tijd. Het hoort bij een collectieve beweging waarin steeds meer mensen ontwaken voor hun innerlijk weten en hun innerlijke leiding weer serieus nemen.

En misschien herken je ook dat dit in het begin verwarrend kan zijn. Innerlijk weten komt vaak niet als een helder stappenplan.
Het komt als energie, als gevoel, als een subtiele aanwijzing van binnenuit. Via je lichaam, via resonantie, via stilte, synchroniciteit en een gevoel van richting.

Om die signalen te herkennen als innerlijke leiding, moet je je waarneming verfijnen en je openen voor subtiliteit, stilte en afstemming. En dat kan spannend zijn. Want je oude identiteit laat los, terwijl de nieuwe vorm nog niet geland is.
Dan voelt het regelmatig alsof je "niet weet", terwijl je systeem eigenlijk aan het herkalibreren is.

Maar hoe dan?

Dat is de vraag die ik het vaakst hoor. Zeker wanneer ik mensen geen pasklaar antwoord geef, maar ze spiegel dat ze diep vanbinnen vaak al iets weten. Alleen vraagt dat weten niet om nóg meer analyse.

Het vraagt om eerlijkheid. Om nieuwe keuzes. Om de moed om niet langer te verdwijnen in verwarring, excuses of rationele rechtvaardigingen.
Het antwoord op hoe dan is een gevoel. Niet een verklaring waarom iets waar is, maar een richting die je voelt voordat je die kunt uitleggen.

Echte verandering begint niet met een groot besluit, maar met één laag eerlijker worden. Met durven erkennen wat je al voelt. Met luisteren naar het signaal dat steeds terugkomt.

Niet omdat je alles meteen hoeft te weten, maar omdat je jezelf niet langer hoeft te verlaten.

Dat is de richting. Niet het antwoord.

Liefs,

Gordon

Gordon Volckmer is de oprichter van Nieuwetijds ...

`I got your back`, zeggen ze in het Engels. Wij vertalen dat als: `Ik sta achter je.`
Het afgelopen jaar moest ik hier steeds aan denken.

Omdat ik begon te voelen dat ik soms energie van anderen opnam via een plek die nog niet geheeld was - de achterkant van mijn hart. Omdat ik verantwoordelijkheid droeg die eigenlijk niet van mij was. Omdat ik mezelf niet altijd goed begrensde. Bijvoorbeeld met een geliefde, maar ik kwam het ook tegen in mijn samenwerkingen.

Wanneer ik onbewust zei: laat mij dat maar even voor je dragen, totdat jij er klaar voor bent. En voor ik het wist droeg ik niet alleen de pijn van een ander, maar ook hun proces. Hun verantwoordelijkheid. Hun last.

Zorgen, dragen en geven waren sinds mijn jeugd zo vanzelfsprekend geworden, dat ik vergeten was mezelf mee te nemen in wat ik gaf.

Tot ik begon te voelen hoe moe ik ervan was. Dat er iets ontbrak. Dat ik achter iedereen was blijven staan, behalve achter mezelf.

En eindelijk voelde ik de diepere uitnodiging van mijn uitgebrande lijf.

En daarna ben ik begonnen mezelf mee te nemen in de beweging van mijn hart.
Om niet alleen uit te stromen, maar ook te ontvangen.
Want ik sta achter mij.

Liefs,
Gordon

Gordon Volckmer is de oprichter van Nieuwetijds ...