Laatste artikelen
Online Programma's
In de natuurkunde en in spirituele tradities geldt één uitgangspunt steeds opnieuw: alles bestaat in paren.
Mannelijk en vrouwelijk.
Actie en reactie.
Aantrekking en afstoting.
Licht en donker.
Ook in ons innerlijk werkt diezelfde wet van dualiteit.
Wanneer het gaat over het innerlijke kind, gaan de meeste mensen ervan uit dat ze er één hebben.
Een gekwetst kind, gevormd door pijn, verdriet en gemis.
Een deel dat heling nodig heeft.
En vaak is dat ook waar.
Maar dat is niet het hele verhaal.
Want ooit werd je geboren in een andere staat.
Een staat van zuivere onschuld.
Van eenheidsbewustzijn, speelsheid en vanzelfsprekende liefde.
In die oorspronkelijke staat kende je geen tekort.
Je leefde in verbinding, in vertrouwen, in overvloed.
Je creëerde vanuit vanzelfsprekendheid, alsof hemel en aarde één geheel vormden.
Dat betekent dat je niet één innerlijk kind in je draagt, maar twee.
Het ene innerlijke kind is gevormd door ervaringen van pijn, angst en afscheiding.
Het andere is geworteld in liefde, overvloed en herinnering aan wie je in wezen bent.
De één gelooft in tekort.
De ander kent alleen overvloed.
De één leeft vanuit ego en separatie.
De ander vanuit liefde en eenheid.
De één is ontstaan uit ervaring.
De ander is nooit verdwenen, alleen vergeten.
Veel mensen zijn zich uitsluitend bewust van het gekwetste kind.
Maar diep in je hart wacht ook het andere.
Het liefdevolle, vrije, goddelijke kind dat zich herinnert wie jij werkelijk bent.
Stel je eens voor dat in je heilige hart een kind op je wacht.
Om herinnerd te worden.
Als een levend deel van jezelf.
Voel eens wat er gebeurt wanneer je erkent hoe het getraumatiseerde kind verlangt naar hereniging met dat liefdevolle deel.
Hoe het uitreikt naar het lichtere bewustzijn in jou.
Naar je goddelijke zelf.
En stel je eens voor wat er gebeurt wanneer je die twee niet langer tegenover elkaar zet,
maar ze met elkaar verbindt.
Zonder oordeel, vanuit compassie.
Dan ontmoet de leerling de leraar.
De afgescheidenheid de eenheid.
Het tekort de overvloed.
3D ontmoet 5D.
De pijn wordt het medicijn.
Stel het je eens voor.
Het is pure magie.
Liefs,
Gordon
Gordon Volckmer is oprichter van Nieuwetijds
Aan de vele reacties die ik kreeg na mijn bericht over de versterkte galactische energie, blijkt hoe intens deze periode collectief wordt ervaren. Er vindt een verschuiving plaats op energetisch niveau. Veel mensen ervaren daardoor meer spanning en voelen zich weinig gegrond, wat zich uit in onrust.
Die onrust laat zich bij iedereen anders zien. Sommigen raken sneller verward of merken plotselinge stemmingswisselingen. Anderen voelen angst of weerstand omdat oude patronen zich opnieuw aandienen. Er zijn ook mensen die vooral een moeilijk te benoemen gevoel hebben dat er iets verschuift. Al deze ervaringen horen bij dezelfde beweging.
De intensiteit van deze energie blijft voorlopig nog wel even aanwezig. De energie werkt door op meerdere lagen, waaronder op onze gedachten en emoties. Je komt jezelf erdoor op verschillende manieren tegen. Oude thema`s en onverwerkte stukken komen naar boven, zodat ze gezien en geïntegreerd kunnen worden. En precies daarom vraagt deze fase om bewuste aandacht voor gronding en rust.
Tegelijk zie ik, bij mezelf en bij anderen, dat het eenvoudiger wordt om je te verbinden met je hogere lagen van bewustzijn. Innerlijk weten en intuïtie komen helderder naar voren. Er ontstaat ruimte voor meer liefde en innerlijke helderheid. Voor een dieper gevoel van vrede en verbondenheid. En voor meer contact met delen van jezelf die nu geleefd willen worden.
Wanneer je je opent voor je hogere lagen van bewustzijn, ontdek je dat er enorm veel `heelheid` beschikbaar is. Voor andere levens die naast dit leven bestaan en voor andere tijdlijnen waarin die heelheid al ruimschoots wordt geleefd.
Je kan je heel eenvoudig verbinden met je hogere bewustzijnslagen door je hart ervoor te openen. En wanneer het besef van die liefdevolle heelheid dan bij je indaalt, voel je - soms heel onverwacht - je eigen heelheid. De compleetheid. En de eenheid.
Liefs, Gordon
Voel je het ook?
Dat het steeds lastiger wordt om hier op aarde écht thuis te zijn.
Alsof er zoveel ruis is. Zoveel prikkels.
En je zenuwstelsel eigenlijk verlangt naar één ding: rust.
Als je dit voelt, wees mild voor jezelf.
Je vangt op wat in het collectief beweegt.
Deze tijd vraagt niet om harder werken aan jezelf.
Ze nodigt uit tot herinneren.
Herinneren wie je bent, voorbij afleiding, angst en mentale druk.
Zodat je kan thuiskomen in een staat van eenheid, veiligheid en helderheid.
De Andromeda-activaties zijn geen gewone meditaties.
Het zijn energetische transmissies die je helpen terug te keren naar je natuurlijke staat van zijn.
Voel jij dat dit resoneert?
Laat Andromeda achter in een reactie
en ontvang de link automatisch in je DM.
Vatbaar voor zelfkritiek.
In haar nieuwste artikel schrijft Danielle Hermeler over een patroon dat veel mensen pas laat herkennen.
De innerlijke kritische stemmen die je afremmen op het moment dat je iets nieuws wilt doen.
Over perfectionisme.
Over twijfel.
En over waarom je pas vertrouwen opbouwt door in beweging te komen.
Een tekst voor wie voelt dat er meer in zit,
maar zichzelf steeds net op de rem zet.
Laat ZELFKRITIEK achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
Ze zwommen om haar heen.
Meer dan 150 dolfijnen.
In het water gebeurde iets wat Lot de Groot al haar hele leven had gevoeld, maar nog nooit zo had ervaren.
Een diepe herkenning.
Een thuiskomen in haar lichaam en haar levensenergie.
In haar eerste artikel voor Nieuwetijds schrijft Lot over deze ontmoeting
en over wat het wakker maakte in haar bewustzijn
en haar gevoel van verbondenheid.
Laat DOLFIJN achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
Misschien heb je het ook gemerkt.
Dat de collectieve energie op Aarde nu actiever, intenser en dynamischer is dan normaal.
Want niet alleen je fysieke zenuwstelsel reageert op deze lichte, activerende energie. Ook je emotionele, mentale en energetische lagen zijn aan het bijstellen. Zelf viel ik de afgelopen week bijvoorbeeld maar lastig in slaap. En ik hoor van veel mensen dat ze nu ook oorsuizen ervaren, tintelingen rond het kruinchakra, spanning in de rug, nek of kaken, en prikkelbaarheid.
Deze klachten wijzen er vooral op dat je systeem zelfzorg nodig heeft. Zachtheid. Aandacht. Niet nóg meer informatie of inspanning, maar eenvoudige zelfzorg. En die mag heel basaal zijn. Laat je adem vertragen, vooral in de uitademing.
Breng je aandacht terug naar je lichaam en de Aarde. Kies bewust voor minder prikkels. En geef jezelf toestemming om te rusten.
Het zijn intense tijden, waarin informatie en bewustzijn zich sneller bewegen dan ons lichaam kan bijbenen. Ons denken en waarnemen versnellen, terwijl het fysieke en emotionele systeem nog aan het aansluiten is.
Misschien is dat precies wat deze periode van ons vraagt: niet versnellen, maar bewuster vertragen, zodat het lichaam de ruimte krijgt om aan te haken bij wat innerlijk al in beweging is.
Wat je nu ervaart past bij deze tijd. Je lichaam loopt niet achter, het is bezig om bij te komen en mee te bewegen met wat er innerlijk al gaande is. Vertraging en pauze brengen je terug bij je natuurlijke intelligentie, die weet hoe een goede balans voelt.
Je hoeft niets extra`s te doen.
Alleen aanwezig zijn.
Precies zoals je nu bent, is genoeg.
Liefs,
@gordonvolckmer
Een belangrijk kruispunt.
In haar nieuwste artikel voor Nieuwetijds schrijft energetisch therapeut Susanne Eijssen (deze keer ism Joep Ernst ) over een collectieve herinnering aan Atlantis, technologische ontwrichting en de vraag waar wij als mensheid nu staan.
Over scheppingskracht, verantwoordelijkheid en de plek van kunstmatige intelligentie in ons bewustzijn.
Een reflectie over bezielde creatie en wat er van ons gevraagd wordt in deze tijd.
Laat AI achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
Je kunt alles begrijpen.
En toch niet echt hier zijn.
Veel gevoelige mensen hebben geleerd om te wonen in hun hoofd.
Denken voelt veiliger dan voelen.
Als kind was er al zoveel.
Te veel prikkels. Te veel sferen. Te veel emoties.
Dus trok je je terug. Stil. Dromerig. Onzichtbaar.
Wat ooit bescherming was, werd later een gewoonte.
Analyseren. Controleren. Vooruitdenken.
En ondertussen raakt het lichaam op de achtergrond.
Je functioneert.
Maar je landt niet echt.
De ontspanning die je zoekt, zit dan vaak in afleiding.
Scrollen. Netflix. Een glas wijn.
Even niet voelen.
De beweging die hier nodig is, is eenvoudig en moedig tegelijk.
Niets oplossen. Niets willen begrijpen.
Maar zakken.
Echt aarden.
Aanwezig blijven bij wat je voelt.
Ook als het schuurt.
Volgens Danielle Hermeler opent daar iets wezenlijks.
Wanneer je niet langer boven je leven zweeft,
maar erin landt,
wordt je lichaam een kompas.
En wordt voelen weer richtinggevend.
Laat AARDEN achter in de reacties en ontvang direct de link naar het artikel.
