Laatste artikelen
Online Programma's
"Hoe zie jij de komende jaren, Gordon?"
Dit vroeg een vriend me deze week. Ik wist dat hij absoluut niet in marsmannetjes gelooft - en ze zeker niet ziet vliegen - maar ik vertelde hem toch wat ik zie.
Dat er de komende jaren veel meer bekend wordt over onze galactische achtergrond en het bestaan van andere beschavingen. Dat dit eerst een enorme schok zal zijn, maar ons beeld van onszelf daarna verruimt op een manier die ons hoofd nu niet kan voorstellen. Dat de komende jaren intens blijven, omdat steeds meer mensen niet meer mee willen draaien in een wereld die hen bang en klein houdt. Maar dat ons klein houden een kansloze exercitie is - ons bewustzijn is hier al te hoog voor. Binnen acht jaar zien we een andere wereld. Maar de reis daarnaar is belangrijker dan de bestemming.
Ik vertelde hem ook dat ik zelf geen overzicht heb. Dat ik het soms zoek - waar zijn we nou, waar gaan we naartoe - maar dat ik het niet vind in mijn hoofd. Alleen in mijn gevoel, in mijn lijf, in mijn hart. In tijden van chaos en afleiding trekt de buitenwereld ons al snel weg uit die verbinding. De uitnodiging is dan om te zakken - van hoofd naar hart.
Je hoofd draagt aangeleerde angsten en patronen. Het overzicht dat deze tijd vraagt, komt niet van daaruit. Het komt wanneer je stilte toelaat en je afstemt op wie je werkelijk bent - via resonantie in je hartcentrum, in je energetisch lichaam. Dáár herken je jezelf. Vanuit die stilte komen de antwoorden die vanuit onrust nooit kwamen.
Liefs, Gordon
Lot de Groot werkt al jaren als traumatherapeut. Ze deed vijf jaar lang sessies op zichzelf.
Er bleef een laag over waar niemand bij kon. Totdat ze voor het eerst naar Sataya reisde.
Ze vertelt wat er die eerste keer openging, en waarom ze sindsdien veertien keer is teruggekeerd.
Uit de nieuwe Nieuwetijds Podcast met Lot de Groot. Laat als reactie SATAYA achter en wij sturen je de link in je DM
#nieuwetijds #dolfijnen #traumaheling
Je staat op het vliegveld van Zuid-Afrika. Het personeel van de McDonald`s zingt en swingt - gewoon, terwijl ze doorwerken.
Niemand die het raar vindt. Zo is het hier.
Dit land heeft krachtplekken van meer dan drie miljard jaar oud. Plekken waar iets in je begint te ademen dat je lang niet gevoeld hebt.
Tjeerd Gorter schreef er een nieuw artikel over.
Reageer met THUIS hieronder en ik stuur je het direct in je DM.
Er is een gemis dat de meeste mensen niet goed kunnen verwoorden.
Geen gemis aan een persoon of een plek. Meer een gevoel van: ik wil ergens bij horen. Onderdeel zijn van iets groters.
Traumatherapeut Lot de Groot vertelt wat er gebeurt als dolfijnen dat in je openen.
Uit de nieuwe Nieuwetijds Podcast met Lot de Groot.
Reageer met DOLFIJN en wij sturen je de link.
#nieuwetijds #dolfijnen #bewustzijn
Wat zou liefde doen?
Danielle Hermeler hoorde die vraag voor het eerst tijdens een workshop. Ze vond hem mooi. Poëtisch.
Maar hij gaf haar onrust. En uiteindelijk vond ze hem ronduit misleidend.
Wil je weten waarom?
Reageer LIEFDE hieronder en ik stuur je haar nieuwste artikel direct in je DM.
Geraakt worden door je kind kan pijnlijk zijn.
Maar als je het ziet als een liefdevolle uitnodiging om onafgeronde emotionele ervaringen alsnog te verwerken, kan het de verbinding met jezelf en die met je kind positief veranderen.
In het nieuwste artikel van PresentChild lees je hoe dat werkt en krijg je een gratis visualisatie waarin je hiermee contact maakt.
Laat `geraakt` achter in de comments, dan stuur ik je het artikel in je DM.
Sterven voor de liefde,
ik voel het al langer.
Het hoort bij deze tijd en ik ben niet de enige die het - nu sterker dan ooit - voelt.
Ik ben aan het sterven om opnieuw geboren te kunnen worden. En dat is soms best spannend. De angst die ik daarbij voel, de intensiteit en de diepte die ik niet altijd direct kan plaatsen...
Ik begin voorzichtig te snappen dat wat ik voel, komt omdat ik oude en vertrouwde structuren loslaat die een leven lang veilig voelden. Ik herbeleef oude overlevingsangsten zodat ik ze kan aankijken, doorvoelen en loslaten.
En die angst vliegt me soms gewoon aan. Schreeuwt me toe: "Wat als ik ze loslaat, deze oude patronen, dat oude gedrag en die oude overtuigingen, wat blijft er dan over?"
Onlangs kreeg ik het antwoord in een droom, waarin ik mezelf met een pasgeboren baby zag. Ik begreep direct dat met het sterven van mijn oude `ik`, mijn nieuwe `ik` wordt geboren. En dat stelde me ergens gerust.
Sindsdien beleef ik soms ook het tegenovergestelde van de angst om te sterven. Momenten waarop ik mezelf volledig uitgelijnd voel. Zo stil, zo krachtig. Mind, lijf, hart en ziel als één. Pure coherentie. Ik had dat nog nooit eerder zo bewust gevoeld.
In die momenten weet ik het gewoon.
Ik.
Ik blijf over.
Alleen niet in de vorm die ik gewend ben.
Liefs, Gordon
Aan de ene kant weet je wat er van je wordt gevraagd om je werkelijke zelf op aarde te belichamen.
Bijvoorbeeld bepaald gedrag loslaten.
Maar aan de andere kant willen delen in jou daar geen ruimte voor maken, uit angst dat je straks met lege handen staat.
Elke keer opnieuw ziet Danielle Hermeler het gebeuren.
Bij haarzelf, en bij de vele vrouwen en mannen die ze begeleidt.
In haar nieuwste artikel schrijft ze over innerlijke groei en het rouwproces dat daarbij hoort.
Laat GROEI achter in de reacties en je ontvangt automatisch de link.
