Een van de grootste angsten van de mens is om afgewezen te worden door de groepen waarmee we ons identificeren. De allergrootste: dat we niet goed genoeg zijn. Een overtuiging waarvan koningen, kerkleiders, kooplui en politici al vele duizenden jaren dankbaar gebruikmaken. Daarom vergelijken we onszelf constant met anderen, tegenwoordig liefst met sociale media als maatstaf. Onze materialistische maatschappij begrijpt bovendien niet hoe iemand kan overleven zonder hard te werken, en bekritiseert iedereen die laat zien dat dit niet hoeft. Samen maakt dat veel mensen, en vooral jongeren, diep onzeker en doodongelukkig.
Je leert het al vanaf de kleuterschool: je moet eerst iets kunnen om verder door het leven te mogen gaan. Vraag het aan de 70% van de mensen die geen voldoening uit hun werk halen omdat ze er de zin niet van inzien. Die niet geloven, en vooral niet voelen, dat wat ze doen de aarde een betere plek maakt. Overleven is voor velen het grootste onderdeel van hun identiteit.
Ons hele bestaan draait ogenschijnlijk om hard werken, om doen. School leert ons dat we de maatschappij zoals die nu is, nodig hebben. De geschiedenisboeken die we daar lezen zijn grotendeels ingekleurd door kapitalisme, niet door objectieve waarheden. De maatschappij vertelt ons dat we op voorwaarde van conformiteit onbezield in een beperkt aantal hokjes mogen leven. We leren daarmee dat eenheid voortkomt uit uniformiteit, dat God dood is, en dat we niet uniek zijn. Je zou het zo maar gaan geloven.
Het grootste deel van de mensen om me heen heeft deze gevangenis als realiteit geaccepteerd. Het doet me nog regelmatig pijn om dit te zien. Soms wil ik ze wakker schreeuwen en schudden, zodat ze de wereld van schoonheid, liefde en overvloed zien die ik zie.
Maar dan realiseer ik me ineens weer:
Anderen zijn projecties van het ene en oneindige zelf. De enige manier waarop ik anderen kan helpen is als ik zelf in mijn kern en in balans ben. Als ik mezelf niet afwijs, maar omarm. Als ik mezelf niet vergelijk met anderen en mezelf goed genoeg vind. Als ik mezelf niet veroordeel om wie ik denk te zijn. Dan ben ik een liefdevol voorbeeld.
Door in eenheid met mezelf te zijn, deel ik moeiteloos mijn passie voor leven. En misschien springt dan die vonk wel over.
Dus het beste wat ik voor de wereld kan doen is:
Zijn Wie Ik Ben.
