Vroeger, toen ik nog structureel ongelukkig over deze aardbol liep omdat ik nog geen verantwoordelijkheid nam voor mijn eigen pijn, wist ik niet zo goed meer wat dankbaarheid was. Als ik dat woord ergens tegenkwam dan was het eigenlijk veel te groot voor me. Totdat ik daar een keer met iemand over kletste en diegene me vertelde dat het gewoon betekent dat je je realiseert waar je blij van wordt. Daar kon ik wel wat mee omdat ik op die manier kon beginnen bij alle kleine dingetjes in mijn leven die me blij maakten. Al was het maar even of een beetje, en ik niet meteen verzoop in de enorme weerstand van de slachtofferenergie die ik bij me droeg.
Inmiddels, vele jaren later, begrijp ik dat dankbaarheid veel meer inhoudt dan danken voor zaken waar je blij van wordt en dat je zelfs kan leren om dankbaar te zijn voor zaken waar je in eerste instantie heel ongelukkig van wordt. Of In ieder geval achteraf, door te voelen wat je er allemaal van hebt geleerd. En dat niet alleen, dankbaarheid is ook een brug naar hogere dimensies dan onze 3d en 4d wereld en daarmee een accelerator naar leven in verbinding met jezelf en anderen.
Dat is hard nodig want onze huidige maatschappij staat bol van de afhankelijkheid en bijbehorende slachtofferenergie. Dat houdt de mens ondankbaar, klein, nietig en verdeeld. Mede omdat we dagelijks door nieuws en media geconditioneerd worden om naar anderen te wijzen. Er heerst geen overtuiging dat we zelf ons leven creëren met al haar ups en downs. En al helemaal niet dat we allen één zijn.
Onze aarde is een unieke leerschool en zielen staan dan ook in de rij om hier geboren te worden. Hier valt vooral heel veel te leren juist vanwege het feit dat we op aarde toegang hebben tot alle dimensies, de hoge en de lage. En we dus kunnen kiezen welke frequentie we belichamen. Hoe onze vibe is. Kun je nagaan hoeveel verschillende lessen je hier kunt leren, kiezend tussen Hemel of Hel, en alles daar tussenin. En geloof het of niet, er worden hier ook zielen geboren, oude, die in staat zijn om een liefdevolle visie van de hemel op aarde te projecteren door zich die te herinneren. In zichzelf, in hun hart. Die zich geroepen voelen om hier nu zichzelf te zijn. Zodat er steeds meer en meer tijdlijnen gecreëerd worden waarin we samenleven vanuit het bewustzijn dat we allen uit dezelfde bron komen. Net zolang totdat dit ieders realiteit is.
Nou, is dat geen idee waar je blij en licht van wordt?
