Vorig jaar hoorde ik voor het eerst de stem van een dochter (10jr) van een collega, in een instagramstory, en werd ik totaal onverwacht diep geraakt vanwege de pure liefde daarin. Ze heeft haar liefde weten te behouden ging er door me heen. Nooit “in slaap gevallen”, altijd “wakker” gebleven. Altijd in haar basis geweten dat ze onvoorwaardelijke liefde is.
En dat was ik vergeten toen ik zelf tien was. Ik had ervoor gekozen om weer in slaap te vallen. Ik voelde weer even die oude pijn van me niet verbonden voelen. Twintig jaar later begon het heel langzaamaan te dagen, die onvoorwaardelijke liefde en wie ik ook al weer was. En dat ik niet alleen was. En waarom ik hier was gekomen.
Om me heen zie ik dat wereldwijd veel meer mensen dan ooit, net als ik toen ook, langzaam aan het wakker worden zijn. Zich herinneren wie ze werkelijk zijn. Ieder op zijn/haar eigen manier, eigen niveau, en eigen tempo. Veel mensen vechten nog met hun hart dat ze vertelt dat ze eigenlijk liefde zijn, en dat we allemaal verbonden zijn. Ze kunnen het nog niet geloven. Ze voelen nog de immense pijn van zich constant afgescheiden voelen. Van zichzelf en anderen. Maar ergens begint het massaal te dagen…
En mede daarom zijn wij nu hier, de dochter, jij en ik.
Wij zijn die zuivere stemmen die de slapende massa herinneren aan oordeelloosheid.
Wij zijn die verbondenheid.
Het verhaal dat laat zien dat we vrij als een kind zijn.
De oase die onvoorwaardelijke liefde is.
De echo van andermans hart.
PUNT UIT!
