De wonden in ons hart houden ons af van vergeving.
De laatste tijd blijft het thema ‘vergeving’ opduiken in mijn gedachten. Ik probeer er duidelijkheid over te krijgen door vragen als:
‘Hoe kan ik mezelf vergeven voor wie ik ben en voor de fouten die ik heb gemaakt, of anderen vergeven dat zij mij pijn gedaan hebben?’
Maar wat betekent dat eigenlijk, vergeven en hoe voelt het werkelijk aan binnen onze innerlijke wonden? Ik heb veel gehoord en geleerd over de verschillende methoden en praktijken om tot vergeving te komen, maar ben nog niet in staat gebleken het volledig te omarmen.
We hebben allemaal wonden. Allemaal kennen we het gevoel lege plekken in ons lichaam en ziel te hebben. Deze plekken zijn pijnlijk en we proberen ze op te vullen met mensen, partners, minnaars, werk, status, voedsel, geld en ga zo maar door. De pijnlijke plekken vertellen talloze verhalen over wat we verkeerd gedaan hebben, dat we onwaardig of niet geliefd zijn, en wijzen op diepgewortelde gevoelens van nergens bij te horen. Dit zijn precies de innerlijke wonden die vergeving zo ingewikkeld maken. Maar deze plekken kunnen niet worden gevuld omdat ze van nature leeg zijn.
We moeten ons realiseren dat ons vermogen om de werkelijkheid te begrijpen beperkt is
Het spervuur van vragen over mislukkingen, fouten, schuld of schaamte gaat maar door. Al die ongelukken, gekwetstheid en niet-verbonden-zijn met anderen: allemaal gebaseerd op een ‘misverstand’. Het perspectief waardoor we kijken wordt gevormd door onze innerlijke wonden, waardoor vergeving vaak onbereikbaar lijkt.
We zien het leven met een beperkte blik, maar op een of andere manier zien we dat als ‘de’ werkelijkheid. Ons perspectief is egocentrisch en dit ‘zelf’ ziet zichzelf als een afzonderlijke entiteit. Vanuit dit beperkte perspectief ontstaat scheiding, waardoor we onze eigen kleine wereld creëren waarin we oordelen en projecteren.
We moeten ons realiseren dat ons vermogen om de werkelijkheid te begrijpen beperkt is. Daarom, als we actief willen vergeven, zijn we beperkt door onze persoonlijke vooroordelen, ervaringen en verhalen over de wereld. Paradoxaal genoeg brengt juist de acceptatie van deze beperking ons dichter bij vergeving.
Vergeving biedt ons de mogelijkheid om uit scheiding en isolement te stappen en in een diepe acceptatie van ‘wat is’ te komen. Echte vergeving werpt een licht op de complexiteit en de beperking van onze menselijke ervaring. Het is de erkenning van de beperking zelf die heling brengt bij onze innerlijke wonden.
Laten we eerlijk zijn: als we kinderen vergeven voor het maken van fouten, denken we daar geen twee keer over na omdat we hun beperkte bewustzijn accepteren. Waarom? Omdat we geloven dat ons volwassen bewustzijn de werkelijkheid kan omvatten, terwijl ook dat bewustzijn beperkt is.
Vergeving vraagt nederigheid
Omdat het ‘misverstand’ diep geworteld is en gevoed wordt door ons gevoel van isolement, is elke poging om te vergeven niet compleet zonder de spirituele dimensie. Vanuit een perspectief van Eenheid wordt vergeving een natuurlijk gevolg. Het onderstreept dat we onze weg kwijt zijn en op zoek zijn naar de weg terug naar huis, een weg die vaak geplaveid is met beproevingen en momenten van zelfonderzoek.
Ware vergeving erkent dat we geen echte controle hebben over het leven. Dit brengt ons terug naar nederigheid. Zelfs wanneer ‘terug naar huis’ niet tastbaar is, kunnen we de aanwezigheid meestal voelen. Als we erkennen dat we allemaal op zoek zijn naar die terugkeer, laat vergeving ons terugkeren naar onschuld en opnieuw beginnen, telkens weer, bij elke pijnlijke gebeurtenis die ons raakt. Die onschuld is de erkenning van onze zachtmoedigheid.
Op een dieper niveau brengt schuld niets anders dan verdere scheiding. Toch betekent dit niet dat spijt of verontschuldigen niet waardevol is. Het uiten van spijt erkent hoe onze onwetendheid anderen en onszelf pijn heeft gedaan en helpt ons bewustzijn groeien. De uitdaging is niet te verdrinken in schuld maar wakker te worden in een bredere realiteit waarin vergeving dragend wordt.
Echte vergeving komt met echt begrip. Dit ontstaat wanneer we buigen voor de uitgestrektheid van het onbekende en afstand doen van de illusie van controle. Pas dan worden onze innerlijke wonden werkelijk gezien en begint heling vanuit een diepere laag.
