Een reflectie over durf, vertrouwen en gedragen worden in deze tijd
Ik herinner me een ervaring van meer dan twintig jaar geleden, in een streekbus naar een dorp bij Amsterdam. Half slapend voelde ik plots een warme energie bij mijn hoofd. In een fractie van een seconde wist ik: druk nu op de stopknop, anders mis je je halte.
Maar het ging natuurlijk niet alleen om de stopknop van de bushalte. Ik besefte dat deze liefdevolle helper, een gids, mij duidelijk liet voelen dat dit het moment voor mij was om wakker te worden. Niet alleen in de bus maar in mijn eigen leven. En in die korte flits drukte ik op de knop die de deur opende naar energieën die ik sinds mijn jeugd had buitengesloten. Ik voelde dat mijn wezen altijd al multidimensionaal is geweest.
Daar begon mijn weg naar binnen, naar het terugvinden van mijn ziel. Dat veranderde alles. Niet in één keer, maar stap voor stap. Langzaam liet ik oude pijn achter me en leerde ik om niet langer alleen vanuit mijn hoofd te leven, maar mijn gevoel en mijn ziel te volgen.
Nu, zoveel jaren later, voelt het alsof ik opnieuw in die bus zit. Opnieuw ligt diezelfde uitnodiging voor me: blijf ik zitten in het vertrouwde, of druk ik op de knop en stap ik uit in iets nieuws? Zo ervaar ik namelijk ook de beweging van deze tijd. We staan met elkaar op de drempel van een nieuwe Aarde, waarin het oude nog trekt en het nieuwe ons roept. De mens zoekt houvast, de ziel verlangt naar expansie. En misschien is dit precies de uitnodiging van nu: dat we het onbekende durven instappen en ontdekken dat we gedragen worden door iets groters dan onszelf
