Een van de dingen in mijn leven die ik tegenwoordig het meest waardeer, is de hand van mijn geliefde in de mijne als we net wakker worden. Want in die tedere aanraking voel ik onze diepe liefde. Wat me helpt om dit subtiele gevoel in mezelf, in mijn hart en lijf, waar te kunnen nemen, is de rust om ons heen. Ik hoor naast ons alleen de vogels buiten, en de poes aan onze voeten. Ik kan me zo makkelijk aan de liefde overgeven.
Rust. Dat is waar het me overdag vaak aan ontbreekt omdat ik dit te weinig creëer in mijn dagelijkse leven. Ik kies er vaak voor om ‘aan te staan’, meestal met het Nieuwetijdskind platform als excuus. Zeven dagen in de week op één of andere manier bezig zijn als ondernemer is ‘normaal’ geworden. Niet dat het me niet veel oplevert. Ik vind weinig leuker dan een liefdevollere wereld mogen co-creëren met andere oude zielen. En daarnaast mag ik ook nog andere ondernemers coachen om zich af te stemmen op hun ziel.
Sinds 2023 werkt mijn oude manier niet meer van voornamelijk met mijn mannelijke energie zaken neerzetten door ze subiet in de aarde te timmeren. Mijn vrouwelijke energie trekt dat niet meer, na al die jaren doorknallen. Haar geduld is op. En ze fluistert me dan ook steeds vaker in dat het leven niet gaat over doorknallen en ook niet over rustig aan doen, maar over de balans bewaren tussen tegengestelde krachten.
Uitgelijnd leven, zo vertelt mijn intuïtie me, gaat over harmonie en om coherentie. Wat zo iets betekent als leven in overeenstemming met ons hoogste goed, en ons harmonieus voelen met alles wat er is.
Want ik ben niet de rust en niet de vrede. Niet de drukte en niet de haast.
Ik ben niet slechts één zijde van de polariteit van licht en donker.
Ik vind geen vrede in rustig aan doen, of in haasten. Maar wel in de neutraliteit van het midden.
Daarin schuilt onmetelijke liefde.
Ik ben immers alles tegelijk.
