Voel je wel eens, net als ik, dat je een gezegend mens bent? Goede, oude vrienden vertelden me laatst dat zij mij zien als iemand die altijd net om hindernissen heen beweegt wanneer dat nodig is. Alsof ik precies weet waar ze zich bevinden. Niet dat ik er nooit een bende van maak, net als ieder ander mens. Maar grote catastrofes weet ik meestal te vermijden.
Om eerlijk te zijn voel ik me soms een beetje Guus Geluk. Als ik, bij wijze van spreken, een plek nodig heb voor mijn fiets, mijn auto of gewoon voor mezelf, dan is die er meteen. Of hij ontstaat onderweg. Ik ben ondernemer en daardoor in hoge mate onafhankelijk. Ondanks dat ik vaak hard werk, heb ik ook veel tijd voor mezelf en kan ik kiezen welke projecten ik wel en niet doe. Al bijna vijftien jaar weet ik diep vanbinnen dat ik elke dag krijg wat ik nodig heb. Ik heb in mijn leven nooit werkelijk iets tekort gehad. Ik zeg wel eens dat ik voortdurend door liefde word omgeven.
En weet je wat? Dat is ook zo.
Niet dat ik het type ben dat dankbaar is op het moment dat emotionele of fysieke pijn zich aandient. Die heb ik ook, net als jij. Zo ver ben ik nog niet. Ik klaag dan ook geregeld en heb mijn nukken. Toch voel ik een diepe dankbaarheid voor de decennialange pijn, leegte en eenzaamheid die ik in mijn jeugd en daarna heb ervaren. Juist die ervaringen hebben mij geleerd wat onvoorwaardelijke liefde betekent en wat ware overvloed is.
Wanneer mensen spreken over het hart en het verlangen om dat meer te voelen, wordt vaak zingeving als motivatie genoemd. Zelden gaat het over onvoorwaardelijke liefde. Wat men doet voelt leeg of uitgewerkt, en daaruit ontstaat de wens om het anders te doen. Het is ook een rijk gevoel om te ervaren wat je werkelijk wilt en waarvoor je hier bent. Wanneer je daarop afgestemd raakt, luister je naar je ziel, en daar wordt een mens gelukkiger van. Toch blijft het hart voor veel mensen gekoppeld aan actie. Aan ergens naartoe bewegen. Aan iets moeten doen om betekenis te geven aan het leven. Terwijl onvoorwaardelijke liefde daar niet over gaat. Die gaat over zijn. Over zijn met wat er is.
Wanneer de pijn en het oude trauma in mij vroeger te lang en te intens aanwezig waren, hoorde ik soms een innerlijke stem die zei dat ik kon buigen om niet te breken. Als bamboe in een storm. Nog even volhouden, totdat de pijn weer meer ging liggen. Lang genoeg om uiteindelijk te gaan begrijpen en voelen dat ik die stormen zelf had gecreëerd. Omdat ik sinds mijn kindertijd vergeten was te luisteren naar mijn ziel. Die mij al die tijd iets vertelde over onvoorwaardelijke liefde. En over waar die te vinden was.
In het begin dacht ik dat onvoorwaardelijke liefde een keuze was. Dat is het ook, zolang je denkt in termen van actie, van richting, van iets moeten doen om zin te geven aan je leven. Later leerde ik iets anders. Dat je niets hoeft te doen om onvoorwaardelijke liefde en de overvloed van het leven te zien. Omdat ze de bron vormen van ons bestaan.
Je hoeft het alleen maar toe te laten.
Volg me hier op Instagram
