Als ik geen pijn heb, kan ik over pijn ‘denken’. Dan zie ik hoeveel pijnen er zijn. Spanningspijn, want als ik me druk maak, krijg ik buikpijn. Stoot ik me? De herkomst van de pijn is dan al helemaal duidelijk. Er zijn ook andere pijnen. Een nare opmerking doet mijn hart pijn. En verlies ik een dierbare? Dat is mijn afscheidspijn. Ook een grote ‘au’: verraden-worden-pijn door bijvoorbeeld een vriendschap die onverhoeds beëindigd wordt. En voorbije dierbare tijden geven me heimwee-pijn.
Voor mij is het belangrijk dat ik de pijn signaleer en er niet overheen stap. Mijn energetische pijnstillers zijn me al te bekend: hard doorwerken, me een beetje afsluiten, of veel eten of drinken. Ik weet dat het niet werkt. Oké, misschien voor even, maar eerlijk is eerlijk; het geeft geen echte verlichting. Het brengt me wel iets anders: ik ga me kaal voelen en afgesloten.
Gevoelsmatige pijn toelaten
Wat helpt me dan wel bij pijn? Mijn pijn aankijken en doorvoelen. Bij lichamelijke pijn: niet negeren, maar naar de pijn toe-ademen. Gevoelsmatige pijn? Niet wegstoppen maar toelaten en aanschouwen. Ik bén niet die emotie. Ik ben niet het water, maar ik ben de bedding waar de emotie doorheen stroomt. Als ik me dat realiseer, kan ik me op de golf van de emotie laten meestromen, zonder erin te verdrinken. Van binnen ben ik heel: dat is wat ik weet. Het zijn gevoelens, ervaringen, angsten, maar niet mijn diepste zelf. Ik mag de oude gevoelens omarmen en helen. Ik ben altijd groter dan de pijn, angst of droefheid die ik voel. Het kleine kind dat die gevoelens heeft, kan ik troosten.
Als ik intens verdrietig ben, en ik laat het toe, dan heb ik ervaren dat ik op een gegeven moment de bodem van de put bereik; dan zijn mijn tranen op, en voel ik een levenskracht opborrelen. Bij een heel verdrietig afscheid van een vriendschap gaf het wèrkelijk toelaten én uiten van mijn tranen en hartepijn nieuwe ruimte, in mijn lijf en in mijn energie.
Schuldgevoel
Over één bijzonder soort pijn heb ik het nog niet gehad: schuldgevoel. Een moeilijk, naar en soort desolaat gevoel van pijn. Het heeft me wat tijd gekost, maar ook hiervoor heb ik een gevoelsremedie. Het helpt me om het woord ‘schuld’ te wijzigen in ‘verantwoording’. Ik heb gedaan wat ik heb gedaan, met mijn kennis en inzicht van toen. Dat heeft consequenties gehad die ik betreur. En dat spijt mij en met de wijsheid van achteraf kan ik zeggen dat ik het anders had willen doen. In het verantwoording nemen, zit mijn kracht. Met daarin liefde voor de ander, en voor mijzelf. Dat geeft me perspectief en bevrijding van schaamte en schuld.
Al die soorten pijn: als het goed gaat in mijn leven ben ik blij dat ik er niet mee bezig hoef te zijn. Dan stroomt alles zo lekker. Maar eerlijk gezegd: als ik midden in de pijn zit en het aandurf om het aan te kijken, er mee te dansen, te vechten en lief te hebben, dan is er altijd een weten dat ik het aankan. Dat er een grote ontwikkelsprong is aan de andere kant van de pijn. En dat geeft toch vertrouwen voor pijn die vast weer komen gaat.
Tjongeroog is een centrum voor persoonlijke ontwikkeling, geleid door een hecht team van professioneel opgeleide vrijwilligers. We willen liefde brengen aan aarde en medemens. Dat doen we door het geven van bewustzijnstrainingen, verdiepende workshops en activiteiten rond natuur en cultuur. Onze artikelen voor Nieuwetijds worden geschreven door trainers van Tjongeroog. Deze bijdrage is geschreven door Ebba Hoogenraad
