Wat zou liefde doen?’ Deze vraag hoorde ik voor het eerst toen ik me had aangemeld voor een ademweekend. Op dat moment lag ik in scheiding, en was het een van de allereerste weekenden dat de kinderen bij hun vader waren. Ik maakte dankbaar gebruik van deze kans om iets voor mezelf te doen. Ik wist toen nog niet dat die vraag mij zou brengen bij iets wat ik nooit had verwacht: grenzen stellen vanuit liefde.
De andere deelnemers hadden ook te maken met pittige situaties. De een had te horen gekregen dat ze haar baan zou kwijtraken, de ander had continu conflicten met haar schoonfamilie, weer een ander worstelde met kinderloosheid. En toen werd tijdens een deelronde deze vraag in het midden gelegd: wat zou liefde doen?
Ik vond het een mooie vraag, poëtisch bijna. En tegelijkertijd raakte ik ervan in de war. Want ja, wat doet liefde als je bent beland in een echtscheiding die je niet wilde en je dagenlang buikpijn hebt omdat je je kinderen mist? Ik wist het oprecht niet.
Wat liefde van mij vroeg
Dus deed ik wat me het meest liefdevol leek. Ik luisterde naar de noden van mijn kinderen, ik erkende de behoefte van hun vader, ik zocht naar werkbare compromissen. Ik gaf wat ik kon geven. Steeds weer opnieuw. Het leek liefdevol, maar ondertussen voelde ik vooral onrust en frustratie. Want in mijn oprechte verlangen om ‘het goed te doen,’ vergat ik mezelf te geven wat ík nodig had om me staande te houden in deze moeilijke situatie.
Ik zag hetzelfde bij de mensen die ik later begeleidde. Ook zij deden hun best om vanuit mildheid te kijken naar conflicten, liefdevol te zijn voor de ander, de aandacht te richten op de overeenkomsten in plaats van de verschillen. En ook bij hen bleef er iets schuren, hoe liefdevol hun intentie ook was.
Waarom ‘wat zou liefde doen’ een misleidende vraag is
‘Wat zou liefde doen?’ vond ik allang geen mooie vraag meer. Eerder misleidend. Want hoe kun je deze vraag beantwoorden als je geen idee hebt wat liefde nu echt betekent?
Als je maar een beetje op mij lijkt, dan associeer je liefde al snel met verbinden, compassie tonen, en geven. Mooie kwaliteiten, zeker. Maar als die kwaliteiten ertoe leiden dat je je mond houdt terwijl je je wilt uitspreken, dat je je blijft aanpassen omwille van de lieve vrede – dan is dat toch niet wat liefde bedoelt? En precies dát zag ik mezelf doen, en veel mensen die ik begeleidde ook.
De ontbrekende schakel: grenzen stellen vanuit liefde
Wat ontbrak was iets heel anders: begrenzen. Nee zeggen als je ook nee voelt. En het lef hebben om voor jezelf te kiezen, ook als je hiermee de indruk wekt dat je tegen de groep bent. Ook dát is liefde.
Dit kwartje viel toen de vader van mijn kinderen op een dag een beroep op me deed. Ik vond dat ik zijn verzoek moest honoreren omwille van de kinderen. Maar alles in mij zei ‘nee,’ en dat gevoel liet zich niet wegdrukken. Met veel pijn en moeite werd het dus een nee: ‘nee sorry, ik ben er niet.’ Vanuit liefde voor mezelf. En dat was het moment waarop ik begreep dat liefde ook dit kan zijn: stevig, gegrond, en begrenzend.
Inmiddels weet ik dat je geen goed antwoord kunt geven op de vraag ‘wat zou liefde nu doen?’, als je je laat leiden door je onbewuste associaties met het woord – want liefde heeft meer expressievormen dan we haar doorgaans toedichten.
Van liefde naar liefdeskracht: een wezenlijk verschil
In plaats van liefde spreek ik inmiddels liever van liefdeskracht. Een woord dat recht doet aan wat liefde in mijn optiek is: zacht én stevig, verbindend én begrenzend. Als een stroom van energie die altijd voor iedereen beschikbaar is.
De vraag die ik mezelf nu graag stel luidt: wat zou de liefdeskracht – via mij – doen, voor mij en daarmee voor het grotere geheel?
Dit is een wezenlijk andere vraag. Je erkent nog steeds je verlangen om bij te dragen aan het welzijn van de ander en dat van de groep. Maar je richt je tegelijkertijd ook op wat goed is voor jou op dit moment in je leven.
In het begin voelt dat misschien egocentrisch. Je stelt immers jouw beleving centraal. Maar wat je ook doet, is trouw blijven aan jezelf. Zodat je jezelf eerst geeft wat je nodig hebt om er daarna weer voor de ander te kunnen zijn. Dat is échte liefde. Voor jezelf en de ander.
Dus de vraag is niet: wat zou liefde doen? De vraag is: als ik me verbind met de liefdeskracht – wat kies ik dan voor mij, op dít moment?
Danielle Hermeler begeleidt mensen met het herinneren van wie ze écht zijn, zodat ze gaan doen waarvoor ze naar aarde zijn gekomen en de vervulling, vrijheid en levenslust vinden waarnaar ze al zo lang zoeken. Dagelijkse inspiratie vind je op haar Instagramkanaal.
