Tijdens onze coaching sessie vertelde een cliënt dat liefde voelen voor hem onmogelijk was.
Ik geloofde daar niks van. Ik zag zijn hart en zijn liefde. Maar ook zijn pantser. Ik zei niks.
Hij vertelde over zijn afwezige, liefdeloze ouders. Ik ken de verwarring die kan ontstaan als een ouder afwezig is. Of dat nu emotioneel is of fysiek. Hoe het gemis je kan vormen.
Ik opende mijn hart nog een beetje verder. Ik keek hem aan en vroeg: “Wat zie je in mijn ogen?”
En ineens snapte hij het. Tranen sprongen in zijn ogen.
Hij besefte: als je liefde bij een ander kunt herkennen, betekent dat dat je het ook kunt voelen.
Dat was een echte eye-opener.
Hij bedankte me: “Wat bijzonder dat jij mij liefde hebt laten voelen.” Ik vertelde hem dat hij dat helemaal zelf had gedaan. Ik had hem slechts een bedding gegeven. Een plek waar het veilig was om zijn hart te durven openen.
Dit inspireerde me tot deze tekst.
Voor iedere man (of vrouw) met een ouderwond.
Man, je hebt het goed gedaan.
Je hebt geleerd om altijd sterk te zijn.
Te dragen wat zwaar was.
Te zwijgen omdat niemand echt naar je luisterde.
Je bent zelfstandig.
Onafhankelijk.
Slim.
Maar ook moe van alles wat was.
In stilte voel je iets knagen.
Een leegte die prestaties niet kunnen vullen.
Een honger om gezien te worden, gewoon zoals je bent.
Je hart is niet koud.
Het zit alleen al zo lang dicht.
Misschien miste je de ouder die zei:
“Ik ben trots op je.”
Of: “Ik hou van je, en ik blijf bij je.
Ook als jij het even niet meer weet.”
Je hebt jezelf leren dragen.
Maar wie zegt tegen jou dat je niet altijd sterk hoeft te zijn?
Je hoofd weet veel.
Je lijf nog veel meer.
Woede die er niet mocht zijn.
Tranen die je niet liet zien.
Een stille wens om gewoon geliefd te worden, zonder al te veel voorwaarden.
Loyaal ben je, verantwoordelijk ook.
Maar vaak te hard voor jezelf.
Altijd iets te bewijzen.
Alsof je je plek moet verdienen.
Je verlangt naar liefde.
Naar echte nabijheid.
Intimiteit.
Maar je laat het moeilijk toe.
Je houdt afstand, of je verliest jezelf in wat een ander wil.
Je verlangt naar vrijheid.
Maar hoe laat je los
wat je al zo lang draagt?
Man, je draagt geen schuld.
Je draagt een oude wond.
Die vraagt geen oplossing,
maar aandacht.
Aanwezigheid.
Mildheid.
Durf te voelen wat je zo lang hebt vermeden.
Durf te rouwen om wat er niet was.
Sta stil bij jezelf, ook als je niet weet wat je tegenkomt.
Dat is geen makkelijke plek.
Maar het is tenminste echt.
Vaak heb je daar iemand bij nodig.
Iemand die blijft, terwijl jij voelt.
Een veilige ruimte waarin je ook mág voelen.
Daar begint het.
En als je durft te delen, jezelf niet langer verbergt, dan ontstaat er ruimte.
Ruimte in jezelf.
Van daaruit mag je opnieuw kiezen, om te leren leven.
Niet vanuit pijn, maar vanuit kracht.
Vanuit zachtheid.
Vanuit jezelf.
Voor jezelf.
Omdat je het waard bent.
