Het was een mooie lentedag. Ik genoot van de zon op mijn gezicht en mijmerde over mijn toekomst. In mijn notebook schreef ik dat ik dolgraag meer mensen wilde begeleiden. Op dat moment golfde er een krachtige boodschap door me heen: als dat is wat je wilt, ga dan méér liefde aan jezelf geven.
De woorden gingen gepaard met een diep gevoel van rust en zekerheid. Gevoelssensaties, waardoor ik wist dat mijn ziel tot mij sprak. Ik begreep de boodschap ook.
Want als je meer impact wilt maken, dan wordt er meer van je gevraagd. Dan kun je niet eindeloos blijven geven, dan moet je ook beter worden in ontvangen. En dat vraagt om zelfliefde en zelfzorg.
Je zou denken dat ik er direct gehoor aan gaf. Mijn verlangen was immers zo groot. Maar nee, dat deed ik niet.
Waarom je je innerlijke leiding negeert, ook al weet je beter
In plaats daarvan schreef ik de boodschap op om het vervolgens wekenlang – wat zeg ik: maandenlang – te negeren. Ik ging door op de oude voet. Ik werkte hard, deelde grenzeloos mijn kennis en kunde, en was 24/7 bereikbaar voor mijn toenmalige klanten.
Als je het koppelt aan de fasen in een rouwproces, dan bevond ik me in de ontkenningsfase. Ik was niet bereid om concrete consequenties te verbinden aan de boodschap die ik had ontvangen. Want dat gedrag – veel studeren, hard werken, altijd komen opdagen – had me zoveel moois opgeleverd. En je gaat natuurlijk niet je oude schoenen weggooien voordat je nieuwe hebt, nietwaar?
Elke keer opnieuw zie ik het gebeuren. Bij mezelf, en bij de vele vrouwen en mannen die ik begeleid. Dat je aan de ene kant weet wat er van je wordt gevraagd om je werkelijke zelf op aarde te belichamen. Maar dat je aan de andere kant in de clinch ligt met delen in jou die daar geen ruimte voor willen maken.
Daar hard werken mij veel goeds had gebracht, hoorde ik óók een stem die in mij schreeuwde dat het onmogelijk zou zijn om meer mensen te bereiken door minder te doen.
Herkenbaar? Dat je echt wel begrijpt waarom je bepaald gedrag achter je mag laten, maar dat het zo’n belangrijk deel van je uitmaakt dat je het niet doet uit angst dat je straks met lege handen staat.
Het makkelijkste is dan om je innerlijke leiding te negeren en te blijven luisteren naar de stem van ‘oud en vertrouwd’, hopend dat het allemaal wel niet zo’n vaart zal lopen. Dat je prima je dromen kunt waarmaken terwijl je ondertussen hetzelfde blijft doen.
Oude patronen loslaten: waarom kleine stappen niet genoeg zijn
Toen ik merkte dat de groei die ik voor ogen had uitbleef, snapte ik dat het niet genoeg is om je innerlijke leiding te horen. Je moet er ook naar handelen. Dat bracht me in de onderhandelingsfase. Als ik nou wat vaker iets leuks ga doen (want dat is toch een uiting van zelfliefde) en ondertussen toch hard blijf werken (want dat gaat me zo makkelijk af), dan komt die groei heus wel.
Onderhandelen met jezelf is verleidelijk. Je maakt voorzichtig andere keuzes, je ziet kleine veranderingen, en je ontvangt mondjesmaat wat je zo graag wilt ervaren. Dus zie je wel, het kan best: je diepste verlangens materialiseren terwijl je op oude schoenen blijft lopen!
Als je eerlijk bent naar jezelf, dan zie je dat je op zoek bent naar compromissen, dat je jezelf sust. Kortom, dat je uitstelt wat je écht te doen hebt. Onderhandelen kon ik als de beste! Ondertussen bleven mijn sessies uitlopen, spendeerde ik uren aan het fijn slijpen van mijn nieuwsbrieven en schoot tijd voor mezelf er steeds vaker bij in.
Vastlopen in je persoonlijke groei (en hoe je dat voorkomt)
Als je op dit punt aankomt, zie ik mensen vaak afhaken. Ze glijden weg in de rouwfasen van boosheid en depressie. Neem deze woorden niet te letterlijk. Het gaat om emoties, zoals frustratie, opstandigheid, en moedeloosheid. Want hé, je hebt toch zo je best gedaan dus waarom helpt het universum je nu niet een handje? Of: het heeft toch allemaal geen zin, laat maar.
Natuurlijk heb ik me ook ontmoedigd gevoeld. Totdat ik begreep dat het hoog tijd was om mijn oude vertrouwde schoenen écht uit te trekken. Ofwel: stoppen met iedereen blijven bedienen, ook al voelde dat ongemakkelijk.
Het grootste risico in deze fase is dat je je oren laat hangen naar de stemmen van ‘oud en vertrouwd’. Want hoe meer je dat doet, hoe lastiger het voor je ziel is om je te bereiken. Je sluit dan de deur naar je innerlijke leiding. En als je dan niet oplet, gooi je op een dag de handdoek in de ring. En geloof me, dat is niet wat je wilt – daarvoor is jóuw droom te belangrijk.
Innerlijke groei vraagt om rouwen om je oude zelf
De laatste fase van rouw breekt aan, die van aanvaarding. Aanvaarden dat je niet de kool en de geit kunt sparen, maar dat je moet kiezen wie je wilt zijn. Ofwel: concrete consequenties verbinden aan wat je ten diepste weet.
Want je kunt nog zo goed de boodschap van je ziel verstaan, het vraagt van jou als mens altijd om iets op te geven. En dat doet simpelweg pijn. Zelfs als het gaat om niet-helpend gedrag. Het voelt immers zo vertrouwd, en gek genoeg ben je eraan gehecht geraakt.
De echte vraag is dus niet: begrijp je wat je ziel je influistert?
Maar: ben je bereid om te rouwen om wat je noodgedwongen moet achterlaten als je gehoor wilt geven aan de boodschap van je ziel?
Want ook al is je verlangen nog zo groot en je droom nog zo helder, je gaat het op aarde niet ervaren als jij geen keuzes maakt die dat verlangen en die droom kunnen dragen.
De groei die je wenst – op welk levensterrein dan ook – komt zodra jij het kunt ontvangen. En dat heeft niets te maken met of je er wel goed genoeg voor zou zijn, of je het verdient, of dat je er hard genoeg voor hebt gewerkt.
Het vraagt van jou om afscheid te nemen van de ‘oude jij’ en oud gedrag achter je te laten wat nu nog tussen jou en de verwezenlijking van je droom in staat. Dat afscheid gaat door de klassieke rouwfasen heen: ontkenning, onderhandelen, boosheid, depressie en uiteindelijk aanvaarding.
Afscheid nemen is verdrietig én hoeft niet lang te duren. Aan jou de keuze.
Klaar om liefdevol je oude schoenen uit te trekken?
Op 31 maart, 1 en 2 april geef ik de gratis driedaagse ‘Herinneren wie je bent, de ontbrekende schakel tussen weten en leven’. Drie sessies van een uur in je lunchpauze, online via Zoom, mét opnamen. Na afloop weet je precies waar de verbinding tussen je ziel en je mens-zijn spaak loopt – en kun je dat niet meer on-zien.
