Vorige week dinsdag fietste ik ‘s ochtends vroeg door de binnenstad van Utrecht. Bij een winkel stonden meubels en lampen op de stoep, wachtend op een nieuw thuis of het grofvuil. Ik besloot het gewoon te vragen.
Het bleek een zorgwinkel die ermee ophield. De huur was te hoog geworden.
De drie vrouwen die er nog waren, hadden al veel buiten gezet. Ik maakte contact, vertelde dat ik een paar honderd meter verderop woonde en interesse had in de booglamp en de stoelen. Ze gunden me die onverwachte oogst overduidelijk. Ik voelde me meteen thuis bij ze – zoals ik dat ken van zes jaar werken in de zorg, hadden ze hun mannelijke en vrouwelijke energie goed in balans en schoten ze direct in actie om me te helpen. Ze waren tegelijk heel liefdevol. Heel erg uitgelijnd in hun zijn.
Ik word steeds beter in ontvangen. Ik merkte het daar in de winkel aan mezelf. Vooral omdat ik al snel begreep dat dit een moment van pure synchroniciteit was. Ik kreeg precies wat ik nodig had, wat al op mijn verlanglijst stond. Zelfs de witte ronde tafel die ik al maanden voor me zag werd door een buurman die langsliep mee naar huis getild – dat was me in mijn eentje niet gelukt. Toen ik hem tegenkwam op straat vroeg ik of hij wist wat synchroniciteit was. Dat wist hij.
Vorige week voelde sowieso intens. Energetisch en innerlijk. En dat gevoel hangt nog steeds in de lucht. Astrologisch gezien speelt er veel tegelijk. We zitten midden in het eclipsseizoen, de periode rond zons- en maansverduisteringen waarin processen vaak versnellen. Tegelijk loopt Mercurius retrograde en staat Mars dicht bij de Noordknoop. In de astrologie gelden zulke momenten als kantelpunten. Oude thema’s komen weer naar de oppervlakte. Dingen die lange tijd onder de radar bleven, vragen aandacht. Het is een mooi moment om terug te kijken op wat was, zodat je de lessen kunt ontvangen en verder kunt gaan op het pad van je ziel.
Of ik kan ontvangen dus, is de vraag aan mij – en of ik kan zien dat het leven me precies geeft wat ik nodig heb om vooruit te gaan. Misschien is dat wel de belangrijkste uitnodiging van deze dagen. Vertrouwen op jezelf. Vertrouwen op het grotere geheel. En erkennen dat alles wat je hebt meegemaakt onderdeel is van het pad dat je hier heeft gebracht.
Herken jij dit? Wanneer gaf het leven jou precies wat je nodig had?
