Zijn wie je bent. Het klinkt eenvoudig, maar als je bewust bij die vraag stilstaat, is het vaak lastiger dan je denkt. Ik herinner me nog goed dat ik die vraag kreeg: “Wie ben jij?” Ik kon niet veel meer bedenken dan de rollen die ik heb en eigenschappen. Maar wat maakt mij míj? Ik wist het niet. Dat was zo’n eye-opener. En de motivatie om op zoek te gaan. Naar mezelf.
Innerlijk vuur
Het werd een reis met mooie en soms lastig begaanbare paden. Een tijdlang voelde het alsof ik zonder kompas liep. Mijn zenuwstelsel stond continu ‘aan’, waardoor signalen van binnen moeilijk te onderscheiden waren. Mijn cyclus was uit balans, ik kreeg darm- en huidklachten en dacht de hele tijd dat ik -of een van mijn kinderen- iets ernstigs onder de leden had. Dat zorgde voor onzekerheid en onrust. Ik probeerde van alles om meer grip te krijgen.
Die regie ontstond toen ik ruimte maakte voor liefdevolle aandacht voor mijzelf en mijn lichaam. Voor het eerst van mijn leven ging ik naar een holistische coach. Iemand van wie ik al jaren een kaartje in mijn portemonnee had, maar niet durfde te benaderen. Uit angst voor wat ze zou zien en spiegelen. Deze keer voelde ik dat het tijd was. Ik pakte het kaartje, stuurde een mail en kon de volgende week al terecht. Die dag trok ik mijn mooiste jurkje aan. Alsof ik wilde laten zien: met mij is alles goed. Daar prikte ze snel doorheen. Na een korte kennismaking mocht ik gaan liggen op de bank. Het werd al snel helder: ik had een zwaar overprikkeld zenuwstelsel. Gek genoeg was dit een enorme opluchting. Ik wist dat het klopte. Dat was het startpunt voor een nieuw begin. Via voeding, adem, mindfulness en lichaamswerk vond ik de weg terug naar mezelf. Langzaam ontdekte ik dat mijn lichaam subtiel met mij communiceerde. Ik kreeg kippenvel als iets klopte en een knoop in mijn maag en gespannen middenrif als dat niet het geval was. Ook werd ik letterlijk warm als ik vanuit mijn hart werkte en koud van mijn computerwerk. Dit zorgde voor bewustwording, vertrouwen en een innerlijk kompas. Ik voelde dat ik ergens anders naar naar toe wilde bewegen. Maar waar naar toe wist ik nog niet.
Kracht van stilte
Een grote shift kwam tijdens een stilteweekend bij Samaya, een klooster in Werkhoven. In Coronatijd. Ik liep daar een labyrint. Dit is een krachtplek met een sterke energetische trilling die ruimte biedt voor meditatie, bezinning, heling en spirituele groei. Tijdens het lopen, hoorde ik mijn oma ‘zeggen’: ‘Gebruik je talenten!’ Die stem was zo helder, dat het voelde als een opdracht. Vanuit de stilte verkende ik op papier waar mijn talenten lagen en wat ik nodig had om ze verder te ontwikkelen. Dat gaf helderheid en handelingsperspectief. Ik ontdekte dat communicatie zoveel meer is dan praten en schrijven. En dat ik interesse had om mij daar verder in te verdiepen. Er ontstonden een verlangen en een routekaart: onderzoeken en ontdekken welke communicatietalenten ik nog meer heb en hoe ik die kan inzetten om te verbinden met mezelf en anderen. Die persoonlijke, professionele en spirituele ontwikkeling zorgde ervoor dat ik nieuwe keuzes durfde te maken. In mijn werk, mijn relaties en de manier waarop ik wilde leven. Mijn twijfel en onzekerheid maakten plaats voor vertrouwen en richting. Tijdens deze ontdekkingsreis ontstond een nieuw pad. Dat voelde zo goed en kloppend dat ik de moed kreeg om mijn goedbetaalde baan op te zeggen en dit hartsverlangen te volgen: andere professionals begeleiden bij bloei en groei van binnenuit via interne communicatie met zichzelf.
Kadootjes van het universum
Het mooie is ook, dat als je keuzes maakt vanuit je hart, dit wordt ondersteund. Althans, dat is wat ik ervaar. Bij mezelf maar ook bij de mensen die ik begeleid. Er komen onverwachte kadootjes op je pad. Om je te laten weten en voelen dat je de juiste weg bent ingeslagen. Vlak nadat ik voor mezelf was begonnen, vertelde ik tegen een vriendin hoe belangrijk het labyrint was geweest op mijn spirituele pad. Een vrouw in onze nabijheid hoorde ons gesprek. Ze onderbrak ons en zei: “Weet je dat ik dat labyrint heb aangelegd? En dat het bedoeld is om mensen hun talent te laten leven?” Ik wist niet wat ik hoorde! Ook bleken zij en ik meerdere raakvlakken te hebben waardoor we contact hielden. Inmiddels is ze, als ‘elder’ een grote inspiratie en support.
Een andere aanmoediging kwam van mijn overleden vader, in dromen maar ook in de fysieke wereld. In de zomer dat ik had besloten mijn vaste baan op te zeggen, kwam er aan zijn rozenstruik een prachtige roos tot bloei, terwijl die struik op sterven na dood was. Sindsdien neemt het aantal rozen elk jaar toe.
Dat soort kadootjes van het universum ontvang ik nog steeds. In dromen, in de natuur, via ontmoetingen, op onverwachte plekken of via kennis en inspiratie die tot me komt. De kunst is ze te herkennen en uit te pakken. Er zelf betekenis aan geven, vanuit verbinding met je innerlijke kompas. Dat betekent soms ook afscheid nemen. Een andere weg inslaan. Keuzes durven maken, vanuit een innerlijk weten en vertrouwen.
Voelen wat klopt
De sleutel naar thuiskomen bij jezelf is in mijn ervaring het herstel van het contact met jezelf. Op alle lagen. Iedereen bewandelt daarin zijn eigen pad. Wat de vorm ook is, de essentie blijft hetzelfde: als hoofd, hart en buik met elkaar worden verbonden, weet en voel je wat nodig is. Dat geeft helderheid en vertrouwen en zorgt voor een natuurlijke, moeiteloze beweging van binnenuit. Je hoeft niet te sturen, bedenken of zoeken. Je volgt de flow en gaat leven vanuit wat klopt. Voor jou én het grotere geheel.
Nooit te laat
Er is geen perfect moment om thuis te komen bij jezelf. Ik werk met mensen in allerlei levensfases, van twintigers en dertigers tot mensen die terugkijken op een heel leven. Zo had ik laatst een gepensioneerde vrouw in de praktijk die er via een NEI-sessie achter kwam dat ze een ongeboren tweelinghelft had. Opeens vielen allerlei thema’s, zoals verlatingsangst of niet compleet voelen, op hun plek. Dat gaf zoveel rust, inzicht en blijdschap. Opeens kon ze de ongeboren helft voelen als een supporter op afstand. In de veertjes die ze op bepalende momenten zag, de dieren die steeds op haar pad kwamen en de fluisteringen in de dromen.
Opstellingen van de zielsmissie zijn ook prachtig. Deze kunnen vertrouwen en moed geven om een nieuw pad in te slaan. Zelfs als je werkende leven er bijna op zit. Onlangs deed ik twee van deze opstellingen bij mensen die aan het eind van hun loopbaan zaten. In de opstelling maakten we contact met hun hogere zelf, het levensdoel, de hulpbronnen en saboteurs. In beide gevallen resulteerde dit in een heldere richting voor een zinvolle invulling van de derde helft van hun leven.
Het lichaam is ook een mooie ingang om te voelen waar het stroomt, wat ruimte mag krijgen en wat om aandacht vraagt. In alle gevallen geeft het innerlijk kompas het vertrouwen en de moed om vooruit te komen op jouw unieke pad. Want uiteindelijk is dat waar het om draait: niet worden wie je denkt te moeten zijn, maar thuiskomen bij wie je altijd al was.
Wil je bewust een dag stil staan bij jouw authentiek Ik? Je bent van harte welkom bij de One Day Retreat van zondag 21 juni aanstaande op de plek die voor mijn pad zo van betekenis is geweest: Samaya in Werkhoven. Het centrale thema is “Thuiskomen bij jezelf: van Ik naar Wij”.
Waar ligt jouw authentieke talent, wat heb je nodig om dit nog meer te voeden en en wat gebeurt er als je vanuit die unieke Ik verbindt met anderen en moeder Aarde? Dat en nog meer gaan we samen ontdekken via ademwerk, verstilling, de bekkenstem en het lopen van het labyrint. Van Ik naar Wij. Ik, en de bezielde collega’s met wie ik deze dag organiseer, ontmoeten je daar graag.
