Rustig blijven als je kind iets omgooit, het begint bij zelfliefde
Stel je voor: je staat samen met je kind in de keuken. Je kind stoot een pan pastasaus van het vuur. De pan ligt op de grond, de saus zit overal.
Zou het niet bijna sprookjesachtig zijn als je dan niet boos werd? Als de stoom niet uit je oren kwam en je rustig kon reageren?
Onmogelijk? Ik denk het niet.
Waarom worden we boos?
Ooit las ik een boek (De uitnodiging) waarin zo’n scene beschreven werd. Ik vond het mooi, maar ook onhaalbaar voor mezelf.
Inmiddels ben ik daarop teruggekomen.
Die vallende pan, die saus die overal zit, het opruimwerk, het lijkt reden genoeg om boos te worden. Maar waarom worden we eigenlijk boos?
Omdat we het gevoel hebben dat ons iets wordt aangedaan. Ons kind let niet goed genoeg op, en dat schaadt ons. Al is het maar doordat we extra werk krijgen, of doordat onze plannen in de war raken.
Zelfliefde als sleutel
Stel je nu eens voor dat je jezelf liefhebt. Dat je van jezelf houdt, gewoon zoals je bent. Dat je voelt en weet: ik ben oké. Ik ben geliefd.
En stel je dan voor dat, terwijl je je zo voelt, jouw kind die sauspan omstoot.
Zou je dan nog boos worden? Zou je nog het gevoel hebben dat je wordt geschaad? Of voel je eerst bezorgdheid voor je kind, en vraag je of hij of zij zich pijn heeft gedaan?
En als het antwoord nee is, vraag je of je kind geschrokken is. Kortom, je zorgt eerst voor je kind, in plaats van het aan te klagen.
Constructief
Natuurlijk, er komt daarna een moment waarop je beseft dat er een boel opgeruimd moet worden, terwijl je daar misschien geen zin in hebt, of zelfs geen tijd voor.
Maar word je dan alsnog boos, of ga je er constructief mee om?
Je pakt de boel aan. Je maakt schoon. Misschien samen met je kind. En terwijl je dat doet, leer je je kind waar hij of zij op moet letten, wat de risico’s zijn, en hoe je dit soort situaties kunt voorkomen.
Wat voelt fijner?
En als je dat zou doen, voelt dat dan niet beter dan boos worden?
Het is fijner om relatief ontspannen iets vervelends te doen, dan humeurig en bozig te moeten opruimen. Dat weten we allemaal.
En toch schieten we regelmatig uit onze slof. We klagen onze kinderen aan. We vergroten hun “fouten” uit. We geven ze er een slecht gevoel over.
Zelfliefde geven
Dat is ook logisch. Als we niet genoeg van onszelf houden, als we niet echt oké zijn met onszelf, dan voelt de buitenwereld sneller als een bedreiging.
En op een bedreiging reageren we niet met liefde.
De oplossing zit volgens mij in het geven van liefde aan onszelf. Zo vaak mogelijk. Net zo lang tot we meer vanuit liefde kunnen reageren op wat zich aandient.
En ja, ik besef dat dit hoog gegrepen kan zijn. Maar zo ver hoeft het ook niet te komen. Met ieder klein beetje liefde dat we aan onszelf geven, groeit onze ruimte om het ook aan onze kinderen te geven.
En zelfliefde helpt ook om jezelf te vergeven als je naar jouw idee “fouten” maakt. Als je boos reageert terwijl je het niet had gewild. Want zelfliefde betekent ook: accepteren dat je niet perfect bent.
Het lucht op
Pas geleden had ik zo’n pastasaus-situatie. Alleen ging het dit keer om lijm, verf, scheerschuim en lenzenvloeistof, inderdaad, een uit de hand gelopen poging om slijm te maken.
Het was zó fijn om niet boos te worden.
Ik voelde wel vermoeidheid bij het vooruitzicht dat ik alles weer schoon moest krijgen. Maar het kostte me verrassend weinig energie. En ik kon met de kinderen praten over verantwoordelijkheid, en over wat er hoort bij vrijheid.
Ik kon zelfs mijn jongste dochter troosten toen ze moest huilen, omdat het slijm mislukt was. Ik had ruimte voor haar verdriet, omdat ik niet in gevecht was met mijn eigen emoties.
Zo liefdevol kunnen reageren voelde voor mij echt als opluchting.
Er is veel mogelijk
Een paar maanden geleden dacht ik nog: “Als één van de kinderen een kom meel over de grond gooit, dan word ik echt geïrriteerd.”
Nu weet ik: dat hoeft niet zo te zijn.
En als het voor mij mogelijk is om liefdevol te reageren, dan is het voor iedereen mogelijk. Misschien niet direct, ook ik heb een lange weg afgelegd, maar het is mogelijk.
Hoe fijn is het om dat te weten.
Zelfliefde kent vele vormen
Jezelf liefde geven kan op veel manieren. Het is aan jou om te ontdekken wat bij jou past.
Voor mij heeft het verschillende vormen gehad. Van het omarmen van mijn emoties, tot het onder ogen zien en bijstellen van zelfverwijten. En ook: boeken lezen die me het gevoel gaven dat ik oké ben.
Heel recent vond ik nog iets eenvoudigs dat voor mij goed werkt.
Ik richt me op het gevoel van liefde dat ik fysiek in mijn borstkas kan voelen. Ik zeg inwendig dat ik van mezelf houd. En ik blijf daar even bij, met een zachte glimlach die bijna vanzelf ontstaat, tot het gevoel weer afneemt.
Dat doe ik meerdere keren per dag, en op dit moment helpt het me echt.
Vind jouw vorm
Als je niet weet hoe je jezelf liefde kunt geven, experimenteer dan. Probeer verschillende dingen uit, en kijk wat klopt voor jou.
En als je jouw vorm gevonden hebt, geef jezelf dan dagelijks, liefst meerdere keren, een portie liefde.
Maak het net zo belangrijk als eten en drinken. Vanuit het besef dat het ook echt minstens zo belangrijk is.
En vind je het lastig? Kijk dan eens of je jouw kind(eren) dagelijks bewust liefde kunt geven. Want wat je geeft, ontvang je ook zelf. Door jouw liefde bewust te geven, groeit vaak ook de liefde voor jezelf.
