Deel 1 van een trilogie
Wat kom ik hier op aarde doen, wie ben ik nu écht? De brandende vraag van zo veel mensen. Opeens zag ik dat het de rode draad was in alle gesprekken die ik in de afgelopen jaren had gevoerd. 500 mensen, vrouwen en een enkele man, waren bij mij gekomen voor het antwoord op deze ene vraag.
In deze intieme readings liet ik ze vanuit zielsperspectief naar hun levensloop kijken. En dat leidde dan vanzelf tot helderheid in hun zielsgaven. Gaven waarmee ze naar aarde waren gekomen, maar die vaak nog niet of gedeeltelijk geactiveerd waren en dus voor hen ongrijpbaar bleven.
De ‘blokkade‘? Hun menselijk gedrag! Dus wat ze dachten, deden en geloofden, waardoor ze niet bij hun zielspotentieel konden komen. En natuurlijk ging dat schuren. Want wat al deze mensen met elkaar gemeen hadden, was een diep weten dat ze niet zomaar naar aarde waren gekomen.
Omdat jij Nieuwetijds volgt, vermoed ik dat dit weten ook voor jou geldt. En als dat zo is, acht ik de kans groot dat jij je herkent in de drie dominerende gedragspatronen waardoor veel van de zogenoemde nieuwetijdskinderen, wegvoorbereiders en starseeds er onvoldoende in slagen om het eigen zielspotentieel te ontgrendelen.
In dit artikel deel ik het gedragspatroon dat me als eerste opviel. Dat is het patroon waar ik zelf de meeste last van heb gehad: eerst de ander, dan pas ik.
Eerst de ander, herken je dit?
Het typische gedrag dat hiermee gepaard gaat, is dat je altijd bereid bent om er voor de ander te zijn. Je helpt, je luistert, en je springt bij. Dat deed je al als kind op school. Je hielp de juffrouw, je kwam op voor het kind dat werd gepest en je gaf makkelijk je vriendinnetje haar zin. Ook thuis paste je je makkelijk aan, zodat je ouders weinig last van je zouden hebben.
Naarmate je ouder werd, verdiepte dit gedrag zich. Het werd deel van je identiteit. Je werd de natuurlijke helper in de groep, de verbinder, de harmoniebrenger.
Dit gedrag komt voort uit een enorme betrokkenheid met de ander. Je kunt niet anders dan de ander écht zien, en wat je ziet honoreer je. Dus als je moeder vaak ziek is, dan houd je je stil want ze heeft het al zwaar genoeg. En als je ziet dat een studiegenoot door iedereen wordt genegeerd, dan probeer je haar bij de groep te trekken. En als je ziet dat collega’s steken laten vallen, loop jij de gaten dicht.
Je kiest hier niet bewust voor, het is simpelweg het eerste wat er in je opkomt om te doen.
Het moment waarop je leven stilstaat
Als je steeds de ander voor laat gaan in jouw leven, dan kan het niet anders dan dat je op een dag stilgezet wordt. Vaak gebeurt dat via een burn-out, het fysieke lijf stort in. Maar wat ik ook veel zie, is dat een andere ingrijpende levensgebeurtenis je stopzet. In mijn geval was dat een echtscheiding die ik niet had zien aankomen.
De eerste signalen duw je vaak nog weg onder het mom dat je écht gelukkig bent als al die anderen dat ook zijn. Totdat er dus een moment komt dat je je emotioneel uitgeput voelt en je met lege handen staat. In eerste instantie voelt dit als een onterechte straf; je hebt immers zo je best gedaan. Om vervolgens te beseffen dat je jezelf bent kwijtgeraakt in de levens van al die anderen.
De misinterpretatie van het zielssignaal
Als jij je hierin herkent, dan heb je hoogstwaarschijnlijk de signalen van je ziel verkeerd geïnterpreteerd. Want ja, het klopt dat je naar aarde bent gekomen als helper, als eenheidsbrenger, als verbinder. Maar dat betekent niet dat dit ten koste moet gaan van jou.
Je hoeft jezelf niet weg te cijferen als je merkt dat je te veel bent voor de ander. Je hoeft de taken van de ander niet op je schouders te nemen als je ziet dat de ander het niet aankan. En je hoeft je woorden niet in te slikken als je bang bent dat jouw stem de harmonie verstoort.
Jouw gave – je enorme betrokkenheid met de ander en je vermogen om anderen werkelijk te zien – heb je onbedoeld ingezet vanuit een fundamentele misvatting over hoe je op aarde van dienst kunt zijn voor het grotere geheel.
De doorbraak begint bij zelfliefde
Je doorbreekt dit gedragspatroon door jezelf op de eerste plek in je leven te zetten. Jij bent het vertrekpunt, niet de ander. In het begin is dit flink wennen. Het voelt tegennatuurlijk, waardoor je al gauw vreest dat je egoïstisch zou zijn (geloof me: dat ben je niet).
Wat je nodig hebt is bakken aan zelfliefde, en dat kun je jezelf pas geven als je jouw aandacht verlegt van de ander naar jezelf. Zelfliefde is een breed begrip, maar komt in de kern neer op goed voor jezelf zorgen. Dus oog hebben voor je eigen wensen en behoeften en daar ook naar handelen.
Doe je dat, dan stop je met jezelf inhouden, aanpassen en wegcijferen omwille van de ander. In plaats daarvan vul je je eigen leven steeds meer op met wat jou voedt en dient. Het effect? Jouw gave om te verbinden en om harmonie te scheppen breng je steeds meer tot uitdrukking op een wijze die past bij jou als mens.
Ondertussen blijf je betrokken bij de ander, maar niet zoals je vroeger deed. Dus je helpt, luistert en springt bij, maar wél op jouw voorwaarden. Je draagt niet langer wat niet van jou is, je lost niet meer op wat een ander zelf mag oplossen, en je vult niet meer aan waar een ander zelf mag leren staan.
Kortom, je laat die verantwoordelijkheid waar die hoort: bij de ander.
Lees hier artikel 2 in deze trilogie: ‘Emotioneel terugtrekken – Het patroon dat je ziel blokkeert‘
Danielle Hermeler begeleidt mensen met het herinneren van wie ze écht zijn, zodat ze gaan doen waarvoor ze naar aarde zijn gekomen en de vervulling, vrijheid en levenslust vinden waarnaar ze al zo lang zoeken. Dagelijkse inspiratie vind je op haar Instagramkanaal.
