Zonder te overdrijven kan ik zeggen dat ik in de afgelopen paar jaar honderden mensen inzicht heb gegeven in de levensthema’s en talenten waarvoor ze op zielsniveau hebben gekozen. Ze kwamen bij mij met de vraag: wie ben ik nu écht en wat kom ik hier bijdragen?
Zoals ik het zie, komt elk mens naar aarde met unieke talenten die uitgepakt, doorleefd en geleefd willen worden. Hiermee geef je uiting aan de natuurlijke drang van elke ziel: groei en expansie.
Juist omdat ik zoveel mensen individueel heb gesproken, heb ik een schat aan ervaringskennis vergaard over het typisch, menselijke gedrag dat geactiveerd wordt zodra je je gaat herinneren wie je echt bent en wat je op aarde komt doen.
En ook al schrijf ik nu over mensen in het algemeen, ik heb het hier over jou en mij. Want als lezer van Nieuwetijds acht ik de kans groot dat jij je herkent in minstens één van de drie gedragspatronen die ik bovengemiddeld vaak terugzie bij de zogenoemde wegvoorbereiders van de nieuwe wereld.
In mijn eerste artikel in deze reeks schreef ik over de mensen die het welzijn van de ander boven het eigen belang zetten waardoor ze zichzelf uitputten. Zelfliefde is dan de remedie.
In mijn tweede artikel kon je lezen dat mensen die veel moeite hebben met de emotionele complexiteit op aarde, zich terugtrekken in hun mentale lichaam. De remedie is aarden.
In het derde en laatste artikel ga ik in op een gedragspatroon dat je makkelijk verborgen kunt houden voor de ander, en dat je zelf in eerste instantie ook niet doorhebt. Ik noem het: vatbaar voor zelfkritiek.
Innerlijke kritische stemmen houden je tegen
We herbergen allemaal kritische stemmen in onze binnenwereld, maar sommige mensen kunnen hier extra gevoelig voor zijn. Hoe zich dat uit? Elke keer als je iets wilt doen wat afwijkt van wat je hiervoor deed, hijgen er persoonlijkheidsdelen in je nek die je vertellen waarom dat een slecht idee is. Het zijn de stemmen die beginnen met ‘ja maar…’ en ‘wat beeld jij je in’.
Als jij jezelf hierin herkent, dan herken je wellicht ook dat je hierdoor in een vicieuze cirkel kunt belanden. Enerzijds verlang je naar concrete zingeving in je aardse leven, maar anderzijds kom je niet in beweging omdat je je laat ontmoedigen door je innerlijke kritische stemmen.
Je innerlijke critici willen graag zeker weten dat jij de juiste keuzes maakt en willen bewijs vóórdat je in beweging komt. Maar je krijgt pas ‘bewijs’ nadat je in beweging bent gekomen. En soms komt het bewijs in de vorm van teleurstelling. Je hebt iets nieuws gedaan wat niet uitpakte zoals je had gehoopt of verwacht.
En dát zien je innerlijke critici dan weer als het ultieme bewijs waarom je naar hen moet luisteren. Het effect? Je bent de volgende keer nóg voorzichtiger, en nog minder geneigd om uit het oude en vertrouwde te stappen.
Het mechanisme van perfectionisme
Mensen die vatbaar zijn voor hun innerlijke kritische stemmen zijn vaak uiterst kritisch over zichzelf. Dat uit zich in perfectionisme (het moet wel perfect zijn voordat…) of ze beginnen niet eens (want stel je voor dat het mislukt).
Hoe doorbreek je dit patroon? Door je bewust te worden van je gedachten, zonder je ermee te vereenzelvigen. Gedachten die nieuwsgierig, liefdevol en ruim aanvoelen, wijzen je in de richting van je eigen pad. Ze ondersteunen de ontvouwing van wie jij hier bedoeld bent te zijn.
Gedachten die vernauwen, ontmoedigen of angst oproepen, wijzen naar oude beschermingsmechanismen. Dat zijn de innerlijke kritische stemmen die je veilig willen houden, maar je niet verder brengen.
Bewust kiezen leidt tot verandering
De volgende stap is dat je bewust kiest. Welke gedachten wil je geloven en volgen? Ga je mee in de gedachten, die je als een cheerleader aanmoedigen dan stap je vanzelf in nieuwe ervaringen die in lijn zijn met wat je graag op aarde wilt ervaren.
Laat me je twee voorbeelden geven. Misschien voel je al jaren dat je iets wilt creëren – schrijven, schilderen, zingen – maar zegt je innerlijke criticus dat je eerst moet weten of het goed genoeg is. De eerste stap? Koop vandaag een schetsboek, schrijf één pagina, of meld je aan voor zangles.
Of misschien weet je diep vanbinnen dat je werk wilt doen waarbij je mensen begeleidt, maar hoor je stemmen die zeggen dat je eerst meer diploma’s en meer werkervaring nodig hebt. De eerste stap uit dit patroon? Luister met aandacht naar iemand uit je omgeving die steun nodig heeft, meld je aan als vrijwilliger bij een zorgorganisatie of geef iemand uit je netwerk je eerste sessie.
Houd het simpel
Dit soort kleine, concrete stappen zijn nodig om het patroon van zelfkritiek en daarmee dus het patroon van zelfondermijning te doorbreken. Je brengt dan letterlijk beweging in vastgezette ideeën over jezelf. Met elke keuze die in lijn is met wat je écht wilt ervaren, groeit je vertrouwen in wie je werkelijk bent en verliezen je kritische stemmen aan invloed.
Als iets dan niet uitpakt zoals je wilde, heb je opnieuw een belangrijke keuze te maken. Mag je de ervaring zien voor wat het is, namelijk een ervaring die je helpt om nog meer jezelf te worden? Of ga je mee in zelfkritiek en zie je dit zogenaamde falen als ‘bewijs’ dat je beter niet van de door jou gebaande paden kunt afwijken?
Je innerlijke kritische stemmen blijven met je meelopen, ongeacht wat je kiest. Dus mijn suggestie is dat je jezelf toestemming geeft om voor het eerste te kiezen: dat elke ervaring je dient, zelfs als je in jouw ogen hebt gefaald. Waarom dat belangrijk is? Je geeft jezelf hiermee het bewijs dat je altijd kunt kiezen naar welke innerlijke stem je luistert én dat je eenvoudigweg nu al kunt beginnen, stap voor stap.
En als jij ondertussen blijft luisteren naar de cheerleaders in jou, dan kan het niet anders dan dat je stap voor stap ontdekt wie je écht bent en wat jij hier op aarde komt brengen.
Danielle Hermeler begeleidt mensen met het herinneren van wie ze écht zijn, zodat ze gaan doen waarvoor ze naar aarde zijn gekomen en de vervulling, vrijheid en levenslust vinden waarnaar ze al zo lang zoeken. Dagelijkse inspiratie vind je op Danielles Instagramkanaal. >> Je vindt Danielle hier
