De gemiddelde man denkt zich door het leven heen en staat niet in verbinding met zijn gevoel. Stress ontstaat dan ook alleen wanneer gedachten als vervelend worden ervaren. ‘Vervelend’ betekent vooral dat het ideale plaatje, ook uitgedacht, verstoord wordt. Dit lost hij op door de symptomen aan te pakken, niet de oorzaak. Zo bestaat het leven vooral uit gedachten herkauwen en doen. En dat vindt hij heel lang prima, want vaak weet hij niet beter. Het is immers de standaard in de maatschappij. Dat gaat gerust zo door tot aan de midlifecrisis, en als die niet helpt, tot aan de dood. Of, als hij geluk heeft, wanneer een partner – meestal een vrouw – het zat is, omdat die zich emotioneel wél heeft ontwikkeld en dreigt met weggaan als de man niet leert zich met zijn gevoelens te verbinden. En met haar. En snel een beetje, want ze is het al heel lang zat.
De gemiddelde man is opgegroeid zonder onvoorwaardelijke moederliefde, en met een emotioneel niet-beschikbare vader. Hij heeft met de paplepel ingegoten gekregen dat huilen, emoties tonen en over gevoelens praten aan vrouwen is voorbehouden, en dat dit stoer en krachtig zijn betekent. Dat hij eigenlijk geen pijn mag hebben, en al helemaal niet om hulp mag vragen. Want daar wordt hij, zo weet hij sinds zijn kinderjaren, op afgewezen. En dus zoekt een man het in deze samenleving in afleiding en verdoving: porno, videogames, Netflix, drank en drugs. Wat, gezien de volstrekte oppervlakkigheid, leidt tot isolatie, depressie en andere mentale problemen. Tot chronische pijn, chronische ziekten, en steeds vaker – zeker bij jonge mannen – zelfmoord.
De gemiddelde man is constant aan het overleven in deze op prestatie- en materie gerichte maatschappij. Vergelijkt zich zijn hele leven met andere mannen die ook niet geleerd hebben dat ze zowel over mannelijke als vrouwelijke energie beschikken, en dat gevoel en intuïtie niet exclusief het domein van vrouwen zijn. De gemiddelde man voelt zich gevangen, verloren en nutteloos in onze maatschappij die ontdaan is van oprechte zingeving.
Een samenleving waarin hij niet op jonge leeftijd leert dat, als hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedachten en gevoelens, hij nooit meer afhankelijk is van wat een ander daarvan vindt. Zodat hij niet zo bang hoeft te zijn voor afwijzing. En zich vanuit gelijkwaardigheid en vrijheid met anderen kan verbinden, zelfs in onze zielloze kapitalistische maatschappij.
En misschien is het wel dankzij dit zielloze systeem dat hij het niet al als kind tegenkomt. Want als hij dat alsnog leert, door zijn gevoelens te eren en te delen om zich zo te verbinden met anderen, gaat hij zeker weten voelen dat de gemiddelde man alleen maar in zijn hoofd bestaat.
Lees hier: Hoe de “gemiddelde man” kan leren voelen.
