Loslaten? Of eindelijk voelen?
Loslaten en doorgaan – dat is de westerse basishouding tegenover gevoelens die we lastig vinden. De meesten van ons hebben in hun jeugd geleerd dat daar weinig ruimte voor was. “Stil toch, kind!”
Maar wat we loslaten noemen, is vaak niets anders dan onderdrukken. Want hoe kun je iets echt loslaten als je als kind nooit hebt geleerd je emoties te reguleren? Als niemand je heeft laten zien dat gevoelens er gewoon mogen zijn. Dat je erbij kunt blijven met je aandacht. Dat je je veilig, gezien en gehoord mag voelen, zelfs terwijl emoties door je heen razen.
Pas dan – als je gevoelens helemaal hebt durven voelen – komt er vanzelf rust. Dán kun je echt loslaten en doorgaan.
Wat je daarvoor nodig hebt
Weet je wat je nodig hebt om je gevoelens te begrijpen? Liefde.
En precies dáárom draaien we er collectief nog zo vaak omheen.
Psychologen hebben het over “open aandacht hebben voor je gevoel”, “focusing” of “acceptatie”. De meeste geloven nog steeds dat gevoelens vooral richtingaanwijzers zijn – nuttig, maar ondergeschikt aan het almachtige verstand.
Gelukkig begint dat langzaam te veranderen. Steeds meer psychologen en wetenschappers erkennen hoe belangrijk het is om te voelen – en te weten wat je voelt. Er is zelfs een wetenschappelijke term voor de pijnstukken die van generatie op generatie worden doorgegeven omdat niemand ooit leerde omgaan met emoties: intergenerationeel trauma. En ja, dat laat diepe traumasporen achter.
De kracht van liefde – in het klein
Het zal nog wel even duren voordat we willen meten wat je met je hart en met liefde allemaal kunt helen, begrijpen en loslaten. En omdat we liefde vaak veel te groot maken, geef ik je graag iets kleins mee.
Weet je nog dat je als baby geboren bent met liefde in elke vezel? Als je denkt dat je die kwijtgeraakt bent in je jeugd, bedenk dan – net zo rationeel als Einstein – dat energie nooit verloren kan gaan. Ze verandert alleen van vorm.
Die liefde is er dus nog steeds. Ergens diep in je hart liggen sporen ervan opgeslagen. Ze wachten erop dat je ze weer voelt. Dat je er ruimte voor maakt. Dat je ze zelfs op je drukke agenda zet.
En als je dat doet? Dan fluisteren die liefdesporen je vanzelf weer toe wat liefde eigenlijk is.
Stil toch, hoofd…
PS>Volg me hier op Instagram
