Beste Nieuwetijds Lezer,
De start van het jaar van het paard
op een zonne-eclips bij een nieuwe maan
laat er geen twijfel over bestaan: de huid die vervelde door wat de de slang me vertelde
ligt nog warm en luid ademend achter me en voedt mij taal
die ik met jou mag delen als mijn verhaal
opdat het je kan inspireren
je ware zelf te herinneren en (terug) te gaan eren
Liefs, Charlotte
VOORBIJ DE VOID
ik ben de afgelopen jaren door het donker gedwaald
verloren, zoekend, onwetend
werd mijn hele wereld onderuit gehaald
stukje voor stukje
heb ik mijn schaduwen aangekeken
en een plek gegeven
ging ik met heldere
waarden en normen
vanuit mijn eigen frequentie leven
met elke stap
kwam ik dichter bij het einde
van die eindeloos lijkende donkerte
dichter bij mijn licht
dichter bij mijn vuur
dichter bij mezelf
via mijn poëzie
kwam
en werd
ik dichter
letterlijk dichter
voor alles waar ik vroeger
zo open voor was
via letters dichter
door mijn woorden
te laten landen op papier
ze vast te zetten in vormen
die mij
mezelf
laten herinneren en dragen
vandaag ligt die void achter me
alsook de vele vragen
ik sta in het centrum van mezelf
voor een onbeschreven blad
het strekt zich voor me uit
als een eindeloos strand
met een zee die golft
op een onmeetbare horizon
van lucht en licht
er is zoveel zuurstof en ruimte
dat ik vergeet hoe ik moet ademen
mijn voeten staan zo stevig in het zand
dat ik niet meer weet hoe ik ze beweeg
zo sta ik daar,
als een jonge boom met diepe wortels
happend naar zuurstof
wiegend op het ritme van de zee
de enige woorden die zich vormen zijn:
wat moet ik hiermee?
in plaats van ze steeds te herhalen
er op te blijven malen
leg ik ze voor me neer
adem ik door hun zeer
in de stilte
leeft een kilte
scherp en luid
ze kruipt onder je huid
wanneer jij haar op wil vullen
door in het wilde weg te lullen
ze wil je laten luisteren
naar je innerlijk fluisteren
ze wil je laten horen
dat je niemand moet bekoren
ze wil dat je weer weet
wat je zo snel vergeet:
bewustzijn is geen pijn
het is leven zonder jezelf weggeven
