Eén van de grootste voordelen van diep kunnen voelen is dat je in staat bent om heel veel licht en liefde door je heen te laten gaan. Het andere voordeel, evenzo groots, is dat je in staat bent om diepe pijn te voelen, en het donker dat daarmee gepaard gaat. En juist in dat donker, onder die pijn ligt je kracht, je heling en je vernieuwing. Dat is geen nieuw inzicht, het is aloude wijsheid die wij in onze hoogmoedige maatschappij niet meer gebruiken om kracht uit te putten. Want al is alles gebonden aan een cyclus van transformatie en evolutie, wij geloven dat het leven ophoudt na de dood en dat het donker en het onbekende eng en gevaarlijk is. En door zwaar trauma heen gaan is als sterven. Je breekt uit elkaar, je ontbindt en vernieuwd weer.
“Word eerst maar eens stabiel, dan kunnen we gaan samenwonen”, zo vertelde een zielemaatje me tijdens onze kortstondige relatie die gebaseerd was op ons gedeelde verlangen naar (zelf)liefde. Precies de reden dat we een tijdje met elkaar optrokken. Dezelfde vibratie. Ik was niet bepaald gelijkmatig in mijn emoties, en zij was heel stabiel in haar harde werken om niets echt te hoeven doorvoelen. Niks mis mee, maar het is niet die soort stabiliteit die mij persoonlijk aantrekt. Ik hou juist van mensen met heel erg veel gevoel in hun donder. Al heb ik zelf regelmatig gewenst om minder te voelen, vooral minder schaamte. Voor mijn jeugd, mijn opvoeding en de traumatische gevolgen daarvan.
Ook al was ik in goed gezelschap van minstens 25% van de bevolking die voor hun 16e geconfronteerd zijn geweest met misbruik, mishandeling of verwaarlozing, ik vond dat het mijn eigen schuld was dat ik me zo beschadigd en incompleet voelde. Terwijl schuld en schaamte me niks goeds brachten. Het ging uiteindelijk alleen maar over mijn eigen verantwoordelijkheid. En hoe ik tegen mezelf aankeek op mijn reis van heling en transformatie. Want toen ik, na flink oefenen, met liefde en compassie naar die oude patronen (denken, voelen en gedrag) durfde te kijken kon het heel worden beginnen. Delen van mezelf die voorheen in het donker verbleven werden in het licht gezet, en de pijnlijke angel werd er grotendeels door mezelf uit gehaald.
Dat kinderstuk waarvoor ik me schaamde en/of schuldig voelde kon ik daarna eindelijk als een volwassene bekijken. Een volwassene die zich liefdevol om zijn innerlijk kind ontfermde en daar zo goed mogelijk zijn eigen liefdevolle ouder voor werd. Om me vanuit die herstelde verbinding te voeden met de kracht die het oplevert als je je donker leert kennen. Je rauwe shit, de diepe pijn en de tranen.
Als je verder durft te kijken dan de oppervlakte en je gaat voelen wat je er wel niet allemaal van geleerd hebt en je gaat daarna die lessen in je leven integreren dan belichaam je (die) wijsheid.
En dat is een heel krachtige frequentie.
