Ik besefte onlangs dat ik al een tijd de spontane verbinding mis die ik vroeger zo makkelijk kon leggen met de mensen die mijn pad kruisen. Een verbinding die je pas echt goed kunt maken als je hart wijd genoeg open staat.
Ik begreep wel dat het nodig was om weer eerst naar binnen te keren om vervolgens terug te kunnen gaan naar die open, bijna onschuldige staat van zijn. De universele wet van ritme dirigeert immers dat alles in het universum beweegt en verandering de enige constante is. Zonder dag geen nacht. Zonder hoog geen laag. De seizoenen, de getijden, de zon, de maan, allemaal bewegen ze in een ritmisch, cyclisch patroon. Door deze wet van de kracht van cyclische energie beter te begrijpen, te aanvaarden en er één mee te worden, maak je ruimte om te kunnen groeien op je spirituele pad.
Het was tijd om mezelf minder te bekijken door de spiegel van de vluchtige buitenwereld. Om mezelf op een veel dieper niveau onder ogen te komen. Met een zachtere en liefdevollere blik. En dat lukte vooral dankzij de ogen van mijn geliefde die veel onvoorwaardelijker van mij houdt dan ikzelf doe. Die me in woord, gedachten en gedrag laat zien wat er nog nodig is om echt van mezelf te houden met alles wat ik aan licht en donker in me draag. Ze ondersteunt me zonder oordeel. Wil niks aan me veranderen, en niks voor me oplossen. Geeft me nooit het gevoel dat ik tekortschiet en probeert niks te beïnvloeden of te controleren. Kortom, haar steun is onvoorwaardelijk en haar hart is open. Precies dat wat ik aan mezelf wil kunnen geven.
Dankzij die lessen en dat liefdevolle voorbeeld voel ik het de laatste weken voorzichtig in mijn systeem aangekondigd: de expansie van mijn hart en mijn bewustzijn die opnieuw in aantocht is. Die niet meer te stoppen is omdat ik me nou eenmaal heb geopend voor de liefde en alles wat ze in zich draagt.
Het is de liefde die me leert om mezelf op de eerste plek te zetten, iets wat ik lang geleden had afgeleerd. Het is de liefde die me leert dat ik er pas echt voor een ander kan zijn, als ik ook kan kiezen voor mezelf en aanwezig ben in mijzelf. Die me leert dat ik pas echt aanwezig kan zijn in mezelf, als ik zowel mijn eigen licht als donker kan aankijken zonder het één beter te vinden dan het ander. Die me leert dat ik zonder de aanwezigheid van de ogenschijnlijke tegenstellingen geen mogelijkheid zou hebben om mezelf te begrijpen, te ervaren en om verder te groeien. Die me leert hoe belangrijk het is om mee te stromen met het natuurlijke ritme van het leven.
