Wat als je de wereld kon helen, zonder ook maar één ander mens te zien of aan te raken? Dat is in een notendop het verhaal van Dr. Hew Len. In de jaren ’80 van de vorige eeuw werkte hij voor een afdeling met criminele psychiatrische patiënten in het Hawaïaans Staats Ziekenhuis. Het was een gevaarlijke plek om te werken, waardoor er veel verzuim en verloop was onder de psychologen en verpleegkundigen. Met zijn komst veranderde dat.
Het wonderlijke verhaal van Dr. Hew Len
Op miraculeuze wijze begonnen de patiënten na enkele maanden te genezen. Bij patiënten die geboeid moesten worden, was dat niet meer nodig. Anderen konden hun zware medicatie afbouwen. En degenen die geen kans hadden om ooit het ziekenhuis te verlaten, werden vrijgelaten. De staf begon plezier te krijgen in hun werk, waardoor het verzuim en banenverloop verdwenen. Uiteindelijk was er meer staf dan nodig was, omdat patiënten ontslagen werden. De afdeling is inmiddels gesloten.
Wat mij in dit waargebeurde verhaal het meest fascineert, is dat Dr. Len geen enkele patiënt ooit persoonlijk heeft bezocht. Hij bestudeerde daarentegen in alle rust hun dossiers. Vervolgens deed hij innerlijk werk: hij keek zijn eigen donkere kanten aan en nam daar de volledige verantwoordelijkheid voor. Hierbij maakte hij gebruik van de Ho’oponopono, een eeuwenoude Hawaïaanse beoefening die draait om vier zinnetjes: ik houd van jou, het spijt me, vergeef me alsjeblieft, dank je wel.
Mijn worsteling met de eenvoud
Toen ik dit verhaal voor het eerst hoorde (dat was tijdens mijn opleiding tot Levenscounselor) vond ik het net een sprookje, too good to be true. ‘De kracht zit in die vier zinnetjes,’ herhaalde mijn docent keer op keer.
Maar zo simpel kon het toch niet zijn; vier zinnetjes opzeggen en klaar? Ik worstelde ermee. Temeer omdat ik de Ho’oponopono moest inzetten in mijn counselingsgesprekken met proefcliënten, en ik geen gebakken lucht wilde verkopen.
Het omslagpunt: freewheelen met de woorden
Het omslagpunt kwam toen ik met de vier zinnetjes ging freewheelen. Wat ik precies deed? Ik haalde eerst een paar keer met aandacht adem, en stemde me daarna af op een situatie die ik moeilijk vond. Ik liet vervolgens de emoties en de gedachten toe die in me opwelden zonder er iets mee te doen. Zodra ik me geëmotioneerd voelde, wist ik dat ik me volledig had verbonden met de situatie. Op dat moment begon ik op mijn eigen wijze de vier zinnetjes uit te spreken.
Dat ging ongeveer als volgt. ‘Ik houd van je. Het spijt me. Als ik beter had kunnen doen, had ik beter gedaan. En ik weet dat als jij beter had kunnen doen, jij ook beter had gedaan. Ik vergeef mezelf omdat ik weet dat ik hier ben om te groeien. En ik vergeef jou, want ik weet dat jij ook hier bent om te groeien. Dankjewel voor deze ervaring, het helpt me te herinneren wie ik ten diepste ben. Dankjewel.’
Het effect op mij was een diepe aanvaarding van hoe bepaalde dingen in mijn leven waren gelopen, en dat leidde tot acceptatie, vergeving én… innerlijke vrijheid. Holy Moly, ik had goud in handen! Ook al kon ik mentaal nog steeds geen chocolade maken van de Ho’oponopono, ik kon de kracht ervan wel degelijk voelen.
De waarheid achter de woorden
In mijn gespreksverslagen die ik voor mijn opleiding schreef, lichtte ik mijn freewheel-aanpak toe. Mijn docent zette er vraagtekens bij, want de kracht lag toch juist in het slechts uitspreken van de vier zinnetjes?
Toen zei ik: ’Nee, alleen die zinnetjes uitspreken doet helemaal niets’. Nu zeg ik: ’Ja, alleen die zinnetjes uitspreken is voldoende om jezelf te bevrijden van oud zeer, op voorwaarde dat je de diepere betekenis ervan kunt voelen in relatie tot de situatie waar jij graag opschoning wilt ervaren’.
Want dit is wat ik met mijn gefreewheel had ontdekt: de woorden uit de Ho’oponopono betekenen an sich helemaal niets. In de kern zijn het lege omhulsels. De woorden krijgen pas betekenis nadat jij je oprecht hebt verbonden met een situatie die je moeilijk vindt en die je graag wilt loslaten. Pas dan ga je de werking voelen van de woorden ik houd van jou, het spijt me, vergeef me alsjeblieft, dank je wel. Niet eerder.
Volledige verantwoordelijkheid nemen
Doe je dit, dan betreed je het gebied van innerlijk werk. Je ontfermt je dan over alles (maar dan ook álles) wat je voelt en denkt, inclusief jouw interpretatie van een situatie. Je neemt dan volledige verantwoordelijkheid voor je ervaring. En dít was dus precies wat Dr. Len had gedaan toen hij zich ontfermde over de patiëntendossiers.
De onderliggende redenatie is simpel: alles waar je in de buitenwereld mee te maken krijgt, zit ook in jou. Erger je je aan het hypocriete gedrag van een collega, ontferm je dan over het hypocriete deel dat ook in jou leeft. Ben je boos op je partner omdat hij je grenzen heeft genegeerd, vraag je dan af wanneer je zijn grenzen hebt overschreden of die van jezelf.
Zelfs als je op het eerste gezicht geen logisch verband ziet tussen een externe gebeurtenis en je innerlijke beleving is het genoeg om te weten: de situatie bevindt zich in mijn wereld, dus óók in mij. Met deze stelregel bestudeerde Dr. Len elk patiëntendossier. Ook al had hij niets te maken met het verleden van de patiënten, hij nam er volledige verantwoordelijkheid voor.
Het geschenk van bevrijding
Wat je écht hebt aangekeken, laat jou los. Dat klinkt misschien gek, maar dat is wat er energetisch gebeurt als je de emotionele lading van een situatie volledig hebt doorvoeld. Het kan dan niet meer aan je plakken. De energie lost op, voor jou en uiteindelijk ook voor jouw omgeving.
Mijn mentale gestoei met de Ho’oponopono leverde me iets moois op. Allereerst toegang tot een uiterst krachtige opschoningstechniek. Maar ook het besef dat echte transformatie niet zit in het mechanisch herhalen van woorden, maar in de moed om je volledig te verbinden met wat je voelt en daar de volledige verantwoordelijkheid voor te nemen.
Dat is waar de ware kracht van Ho’oponopono ligt: niet in de woorden, maar in de bereidheid om naar binnen te gaan en je eigen rol te erkennen in alles wat je ervaart.
Danielle Hermeler begeleidt mensen met het herinneren van wie ze écht zijn, zodat ze gaan doen waarvoor ze naar aarde zijn gekomen en de vervulling vinden waar ze al zo lang naar zoeken.
Dagelijkse inspiratie over voluit leven en doen waarvoor je gekomen bent, vind je op Danielles Instagramkanaal.
