Ik was van de week bij de kaakchirurg die een ontsteking tot rust probeerde te brengen door weg te halen wat het veroorzaakte. En terwijl hij de bacteriën in mijn wortels verwijderde, voelde ik het verdriet dat ik zo lang had verbeten als een warme golf vrij over me heen vloeien. Het is niet de meest gracieuze manier om los te laten, realiseerde ik me met mijn mond wagenwijd open. Maar ik begreep: nu die energie uit het verleden loslaten verruimt mijn blik en stelt me meer en meer in staat om in het nu te leven. Steeds minder getriggerd door trauma en steeds meer bewogen door liefde. Steeds meer verbinding met mijn hoger zelf. Niet meer zo doorbijten maar ‘go with the flow’.
Ik denk dat alle onrust, wilde dromen, fysieke klachten, slecht slapen en omhoog borrelen van oud trauma in de afgelopen acht weken me helpen te voelen wie ik nu ben, wat ik nu kom doen op aarde en waar ik nu geestelijk wil zijn. Want al die tijd hoor ik de zachte fluistering van mijn ziel die me vraagt om me over te geven. Aan de liefde. En wel nu.
