Sterven voor de liefde en opnieuw geboren worden
Sterven voor de liefde, ik voel het al langer. Het hoort bij deze tijd en ik ben niet de enige die het – nu sterker dan ooit – voelt.
Ik ben aan het sterven om opnieuw geboren te kunnen worden. En dat is soms best spannend. De angst die ik daarbij voel, de intensiteit en de diepte die ik niet altijd direct kan plaatsen…
Ik begin voorzichtig te snappen dat wat ik voel, komt omdat ik oude en vertrouwde structuren loslaat die een leven lang veilig voelden. Ik herbeleef oude overlevingsangsten zodat ik ze kan aankijken, doorvoelen en loslaten.
En die angst vliegt me soms gewoon aan. Schreeuwt me toe: “Wat als ik ze loslaat, deze oude patronen, dat oude gedrag en die oude overtuigingen, wat blijft er dan over?”
Onlangs kreeg ik het antwoord in een droom, waarin ik mezelf met een pasgeboren baby zag. Ik begreep direct dat met het sterven van mijn oude ‘ik’, mijn nieuwe ‘ik’ wordt geboren. En dat stelde me ergens gerust.
Sindsdien beleef ik soms ook het tegenovergestelde van de angst om te sterven. Momenten waarop ik mezelf volledig uitgelijnd voel. Zo stil, zo krachtig. Mind, lijf, hart en ziel als één. Pure coherentie. Ik had dat nog nooit eerder zo bewust gevoeld.
In die momenten weet ik het gewoon.
Ik.
Ik blijf over.
Alleen niet in de vorm die ik gewend ben.
