“Oh, dus jij bent heldervoelend,” zei ze. Ik had haar net telefonisch ‘details’ over zichzelf verteld die ik rationeel gezien niet kon weten, maar die ze voluit beaamde. Details die haar hielpen om met meer liefde naar zichzelf te kijken. Ik voelde heel even een oude teleurstelling over me heen komen. Die van niet gezien worden door de ander. Ze was immers best gevoelig. Maar ja, dat hoofd met al die gedachten die in de weg stonden.
Als kind keek ik al heel graag naar volwassenen, ook al houden ze er in het algemeen helemaal niet van om bekeken te worden. Vooral niet als je dwars door ze heen kijkt en ziet wat er onder het uiterlijke gedrag zit. We noemen dat ook wel “helemaal open staan”, als je je niet afsluit voor de immense hoeveelheid informatie die je binnen kan krijgen via o.a. je aura en chakra’s. Ik noem het zelf ‘verbonden zijn met dat wat er is’. Mezelf energetisch afsluiten? Ik ga nog liever dood! Dat is toch geen (manier van) leven?
Nou… Voor vrijwel alle volwassenen is het de vaste werkwijze. Hart dicht, en gevoel op slot. In het algemeen hebben alleen jonge kinderen en dieren hun hart nog open, samen met de volwassenen die krachtig in hun schoenen zijn gaan staan. Wiens gevoel van IK genoeg ontwikkeld is om de WIJ, de universele eenheid die daaronder ligt, te kunnen voelen. Die toestand waarin jij volkomen jezelf mag zijn. Met alles wat er in jou leeft. Lieve dingen, maar ook pijnlijke, boze en verdrietige dingen. Liefde en angst zijn in ons universum volkomen legitieme en gelijkwaardige manieren om jezelf te leren kennen. Ze komen immers uit dezelfde bron.
Helaas denken de meeste volwassenen dat eenheid betekent dat ze zich aan moeten passen aan de massa. Dat hun licht, maar vooral hun donker, daar niet welkom is. Omdat ze daar op afgewezen worden en dan gevoelsmatig alleen komen te staan. En dat ze dus wel drie keer uitkijken voor ze zichzelf laten zien.
Ik heb na mijn jeugd ook een flinke tijd mijn hart dicht en mijn gevoel op slot gehad. Maar er was één ding waar ik me, ook in die jaren, nooit helemaal voor heb kunnen afsluiten en dat was mijn gevoel voor eenheid. Waarschijnlijk omdat ik niet alleen kom om te leren maar ook om les te geven. Ik heb dan ook de tijd genomen om weer stevig in mijn schoenen te gaan staan, en toen ik na jaren hard werken weer rechtop stond, kon ik me weer verbinden met het kind in me dat verbonden is met dat wat er is. Al dat er is, om precies te zijn.
“Onder water kijken”. Zo noem ik het wel eens, mijn vermogen om te zien en te voelen wat mensen voor zichzelf en anderen graag verborgen houden, of niet meer kunnen zien na hun jeugd. Ik kijk al heel mijn leven dwars door hun gedrag heen en zie het licht en het donker. Ik zie en voel de ziel van alle mensen om me heen.
“Maar word je dan niet helemaal gek van alles wat je binnenkrijgt aan informatie?” vragen mensen wel eens aan me. Ik geef dan terug dat ik mensen meestal laat zijn en alleen maar assisteer wie me dat vraagt. Want wie ben ik om anderen te vertellen dat ze niet zelf weten wat onvoorwaardelijke liefde is?
Ik ben namelijk niet heldervoelend, niet helderziend, geen healer en geen nieuwetijdskind.
Ik ben niet speciaal of uitverkoren.
Ik ben jou.
PS. Volg me hier op Insta
