‘We hebben nog geen inkomsten, weten niet hoe de wereld werkt en moeten maar braaf naar school. Naar een school waar geen rekening wordt gehouden met de gevoeligere, en waar je in een gevaarlijke molen van pesterijen, sociale druk en deadlines wordt gegooid. Stress en oververmoeidheid spelen daardoor een grote rol in mijn schoolleven’
Angstig, anders en jong
Ik ben bang. Ooh, zo gruwelijk bang om te laten zien wie IK ben, om te laten horen wat ik WEET. Bang voor de reacties van mensen die ver van mij afstaan. Maar nog banger voor de mensen dicht bij mij. Het zit me in de weg. Ik wil het eruit hebben, angst en verlangen strijden met elkaar. Ik ben niet net als de anderen. Ik ben niet jong. Ik ben oud.
Ik kan niet zuipen tot ik lam ben, mijn gevoel weerhoudt me van die stomme actie, die stomme actie die iedereen van 18 supernormaal lijkt te vinden. Je lichaam vergiftigen zodat je hersenen niet meer doen wat ze moeten doen en je gevoel niet meer zijn stem kan laten horen omdat je die simpelweg wegduwt.
En ik? Ik ben anders, ik drink, maar kan niet zuipen. En dat maakt mij een buitenbeentje. Waar slaat dit überhaupt op?!? Het stomme is nog wel dat ik me er nog iets van aantrek ook… Iedere keer weer al dat commentaar op mijn glas water, het enige drankje wat ik kan drinken zonder dat mijn lichaam uit balans raakt.
Het is stom en krom, maar wel de waarheid. Mensen vragen me ook vaak waarom ik zo weinig mee op stap ga, leg het ze maar eens uit. Ik doe het niet meer.
School, stress en prikkels
Wat ik hiermee wil bereiken is dat mensen wakker worden. Wij zijn als jongeren in deze samenleving zwakker en onzeker. We hebben nog geen inkomsten, weten niet hoe de wereld werkt en moeten maar braaf naar school. Naar een school waar geen rekening wordt gehouden met de gevoeligere, en waar je in een gevaarlijke molen van pesterijen, sociale druk en deadlines wordt gegooid. Stress en oververmoeidheid spelen daardoor een grote rol in mijn schoolleven.
En ik ben niet de enige, heus niet! Ik zit in een klas met 24 jongeren tussen de 17 en 25 jaar. 24 jongeren vol problemen, onzekerheden en angsten, 24 jongeren op dezelfde opleiding met dezelfde deadline, 24 stemmen, 24 emoties, 24 karakters. 24 vormen van prikkels.
Prikkels die ik niet trek. Ik heb mijn eigen portie dagelijkse prikkels die ik kan handelen: herrie, deadlines, stress, onrust. Maar ook de prikkels/gevoelens van andere die bij mij binnendringen: meningsverschillen onderling, woede, verdriet, onzekerheid, vermoeidheid, stress. Dit alles is een mooie chaos als je het mij vraagt.
En natuurlijk denken we dan automatisch aan de prachtige ‘aarde-oefening’ om al die chaos een mooi plekje hier beneden te geven, superhandig. Maar werkt die ook op de lange duur: nee, ik doe mijn best iedere keer weer. Ik zet mijn voeten op de grond en laat die wortels lekker diep komen, maar het moment dat ik de klas inloop tijdens een drukke periode is er geen houden aan en begint mijn hoofd weer lekker mee te dreunen. Probeer jezelf maar eens te aarden als je in een warrige mensenmassa staat.
Reacties op spiritualiteit
Oké, ik ben SPIRITUEEL. En ik ben er trots op, echt waar. Maar dat is eng hè, spiritueel, dat woord alleen al. Mensen schrikken ervan, weten niet wat ze er mee moeten doen, hoe ze moeten reageren. Het is zweverig en eng. Ik zal vast wel anders zijn, geen fijne gedachte als je het mij vraagt maar ik snap het wel hoor, mensen worden bang als ze niet meer weten waar het over gaat. Ze kennen er geen hokje meer voor, het is niet veiliggesteld door de wetenschap.
Grappig hoe je het beeld dat ze van je hebben zo snel kan omgooien, hoe je van een gezellig meisje naar zweverig kan gaan. Alleen maar door het woord spiritueel te noemen. Dus als je erover na gaat denken kom je hierop uit. Ik kan niet mijn interesses uiten zonder dat mensen schrikken, dus automatisch kan ik mezelf niet uiten.
In deze maatschappij is het dus kiezen tussen jezelf zijn, of de botte bijl op je nek gezet krijgen en hopen dat je jezelf tijdens de ondervraging veilig kunt stellen. Want ja, de ondervraging komt. En maar enkele zielen zullen er oprecht geïnteresseerd in zijn. De rest zal je niet begrijpen, of het überhaupt maar proberen. Misschien is dat ook wel uit angst. Angst voor het onbekende. Wat het ook mag zijn, het weerhoudt mij ervan om mijn authentieke zelf te zijn.
Dat, lieve mensen, is het beeld dat ik heb. Dat is de wereld waar ik in leef, míjn waarheid. Je mag me mijn (on)gelijk bewijzen door je eigen waarheid aan me te vertellen. Misschien bevat die meer liefde, rust en ruimte om mijzelf spiritueel te ontwikkelen. Laten we het hopen.
Veel liefs.
