Leven zonder jezelf weggeven
in een maatschappij die teert op verdeling.
Zit daar misschien echte heling?
het leven:
ik heb het lang geobserveerd
en voor anderen gecureerd
gezorgd dat hun plaatje klopte
niet beseffende dat het mijne daardoor stopte
dus ik ben terug meer gaan focussen op mijn dromen
en weet je wat? alles begint terug te stromen
het is jou waarschijnlijk ook al lang duidelijk:
de wereld zoals we die kennen is weg.
voor de ene voelt het als geluk
de andere ervaart het als pech
jij zal waarschijnlijk, net als mij
soms droef zijn en dan weer blij
omdat je ziel heel goed aanvoelt
wat het universum bedoelt
je weet dat je hier bent voor een reden
maar bent bang om écht naar buiten te treden
met de waarheid die je krijgt ingefluisterd
want ratio houdt ons vastgekluisterd
aan overtuigingen die verleiden
om te vervallen in menselijk lijden
door de innerlijke stemmen te negeren
en externe overtuigingen te valideren
ons bewustzijn houdt ons klein
omdat het bang is voor vernedering en pijn
als het het onbewuste zou laat stromen
en dus kiest om van obsessieve controle los te komen
het is een vermoeiend zwemmen tegen de stroom
met als enige weerstand: angst, schuldgevoelens en schroom
waardoor we ons niet durven overgeven
aan meedrijven op de rivier van het leven
en ons niet realiseren
dat de vermoeidheid ontstaat nét door dat verweren
maar: als we durven om in vertrouwen te blijven
ontdekken we dat we moeiteloos drijven
dat de stroming ons draagt
en maar één iets vraagt:
onze eigen richting eren
en die voor niets of niemand omkeren
zo dragen we
elk afzonderlijk
aan het grote geheel mee
want elke rivier
mondt uiteindelijk uit in de zee
Charlotte De Groof
#gedachteningedichten
PS: Cadeautje voor de meerwaardezoeker!
Een extra gedicht dat zich vormt via de vetgedrukte woorden:
het leven begint te stromen
als je ziel de waarheid krijgt
ons bewustzijn houdt ons klein
het onbewuste kiest de stroom
en ontstaat maar in vertrouwen
we drijven én dragen het grote geheel
