Al heel mijn leven zie ik, weet ik, voel ik van mensen waar ze onzeker en bang van worden. Wat hun donkere kant is. Wat ze liever verborgen houden voor zichzelf of anderen. Op de lagere school gebruikte ik dat weten al om pestkoppen op afstand te houden door hele rake grappen over ze te maken waar iedereen keihard om moest lachen. Tegenwoordig gebruik ik het liever om te helpen. Wel doet het me soms pijn aan mijn ogen als ik de stad in ga, waar een heel groot deel van de mensen volgens mij totaal onbewust rondloopt met de levensgrote vraag of ze er überhaupt wel mogen zijn. Zoals ze zijn. Met al die andere mensen om zich heen. Ik pas me wel aan en sorry dat ik besta. En daardoor de verbinding met zichzelf kwijtraken. Met hun gevoel, behoeften en idealen. Met hun hart dus. Onopgemerkt en aangepast door het leven. Ik weet er alles van, want ik heb zeker 36 jaar van mijn leven zo besteed.
Totdat ik een levensgrote keuze maakte: ik besloot om mezelf te helen en daarmee mijn eigen donkere kant met al haar pijn, boosheid en verdriet onder ogen te komen. Wist ik veel dat het donker een van mijn grootste en meest trouwe leraren bleek te zijn.
Dualiteit op aarde is vaak om gek van te worden, ze wordt al niet meer officieel erkend sinds de Egyptenaren en onze hele maatschappij identificeert zich met licht en de zon. Met mannelijk, ratio en wetenschap. Niet met het donker en haar maan. Niet met spiritualiteit. Gevoel. Het vrouwelijke. Ik weet er alles van, want ik heb zeker 36 jaar van mijn leven zo besteed.
Dualiteit is ook consequent als universele wet. Weet je wat er gebeurt als je je maar lang genoeg onbewust met uitsluitend licht identificeert? Je krijgt uiteindelijk het andere uiterste in je nek gezwiept. Het donker.
Het donker is ook consequent. Het heeft een tijdje geduurd voor ik haar lessen op waarde kon schatten, maar ze is een geduldige leraar. Van het type onvoorwaardelijke liefde. En ze heeft zich minstens 36 jaar van mijn leven door mij laten negeren voordat ik uiteindelijk begreep wat ik me weer herinnerde dankzij haar.
Dat wat ik zo lang voor mezelf verborgen had gehouden, of voor anderen:
“Dualiteit komt voort uit eenheid”
