‘I got your back’, zeggen ze in het Engels. Wij vertalen dat als: ‘Ik sta achter je.’
Het afgelopen jaar moest ik hier steeds aan denken.
Omdat ik begon te voelen dat ik soms energie van anderen opnam via een plek die nog niet geheeld was – de achterkant van mijn hart. Omdat ik verantwoordelijkheid droeg die eigenlijk niet van mij was. Omdat ik mezelf niet altijd goed begrensde. Bijvoorbeeld met een geliefde, maar ik kwam het ook tegen in mijn samenwerkingen.
Wanneer ik onbewust zei: laat mij dat maar even voor je dragen, totdat jij er klaar voor bent. En voor ik het wist droeg ik niet alleen de pijn van een ander, maar ook hun proces. Hun verantwoordelijkheid. Hun last.
Zorgen, dragen en geven waren sinds mijn jeugd zo vanzelfsprekend geworden, dat ik vergeten was mezelf mee te nemen in wat ik gaf.
Tot ik begon te voelen hoe moe ik ervan was. Dat er iets ontbrak. Dat ik achter iedereen was blijven staan, behalve achter mezelf.
En eindelijk voelde ik de diepere uitnodiging van mijn uitgebrande lijf.
En daarna ben ik begonnen mezelf mee te nemen in de beweging van mijn hart. Om niet alleen uit te stromen, maar ook te ontvangen.
Want ik sta achter mij.
