Ergens onderweg merk je het: je gaat anders kijken, anders voelen. Omdat je je iets herinnert. Iets dat altijd al in jou leefde. En dat nu, heel zachtjes, steeds meer haar plek inneemt.
Het is je bewustzijn dat groeit. Het vraagt daarvoor geen toestemming. Het wacht niet op gunstige omstandigheden. Het beweegt zich langzaam voort. Altijd. Soms stil, soms fluisterend. Bijna onmerkbaar door de keuzes heen die je maakt. Soms linksom, soms rechtsom. Maar altijd richting het juiste pad, richting een hoger bewustzijn. Want bewustzijn vindt altijd haar weg.
Niet de grootse plannen, niet de luidste stemmen, maar de haast onmerkbare verschuivingen van ons bewustzijn zijn misschien wel de belangrijkste bewegingen op onze Aarde. De ware revolutie.
Zonder strijd.
In stille afstemming op liefde.
Steeds opnieuw.
