Stel, iemand loopt je omver en je breekt een arm. Overkomt het je dan? Of heb je die situatie zelf aangetrokken en gecreëerd?
Het is een vraag die velen bezighoudt als het gaat over de wet van aantrekkingskracht, en in bredere zin over spiritualiteit: “Als een ander mij iets aandoet, mij een trauma bezorgt, wiens verantwoordelijkheid is het dan?”
Het is maar hoe je ernaar kijkt, denk ik dan.
Om te beginnen maken we ons leven meestal veel te moeilijk. In de kern draait spiritualiteit namelijk om eenvoud. Om een staat van zijn: bewustzijn. Het universum als drager van dit bewustzijn is als een levende bibliotheek vol met informatie. Informatie over licht en donker waar we uit kunnen putten voor onze persoonlijke groei en waardoor ieder van ons een geheel uniek pad kan bewandelen.
Om deze informatie te verwerken, heb je je emotionele lichaam nodig: je gevoel. Via je gevoelens kun je je verbinden met je ziel. Dat kan niet als je dat doet vanuit je hoofd, daar heb je je hart voor nodig. Je hebt liefde en compassie nodig om je gevoelens te kunnen begrijpen. Negeer of onderdruk je gevoel dus vooral niet, want daarin ligt het antwoord op de vraag over verantwoordelijkheid besloten.
Alleen via je ziel kun je voelen dat er ook onder pijn en trauma onvoorwaardelijke liefde wacht.
Zodat je je leven vorm kan geven vanuit de verbinding van Body, Soul en Spirit.
Je mag immers altijd zelf kiezen welk boek uit de bieb je wilt lezen.
